Γιε μου που πας; Μάνα δε θα πάω στα Jumbo!

Τα Jumbo είναι πλέον γνωστά για τις «πιασάρικες» διαφημίσεις τους. Όλα κι όλα! Μπορεί να μη δίνουν σεντ για την ευημερία των υπαλλήλων αλλά για τις διαφημίσεις δεν τα τσιγκουνεύονται! Μεγάλες διαφημίσεις, ακριβοπληρωμένες, με «τηλεπερσόνες» επιπέδου Παναγιώτη Ψωμιάδη, Πέτρου Γαϊτάνου, Άντζελας Δημητρίου, Κατερίνας Στανίση κλπ, διαφημίσεις που αναπαράγουν σεξισμό, και «φτηνό» καταναλωτισμό, κατακλύζουν τις τηλεοράσεις και το ίντερνετ κάθε καταναλωτική περίοδο (Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι κοκ).

Το τελευταίο «χτύπημα»…

Έως τώρα οι διαφημίσεις χαρακτηρίζονταν από κακόγουστο «χιούμορ» με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Η τελευταία όμως διαφήμιση, παρουσιάζεται «δακρύβρεχτη» με έναν πατέρα ναυτικό να δέχεται κλήση στον ασύρματο του καραβιού από την οικογένειά του. Το παιδί ρωτάει τον πατέρα τι δώρο του πήρε τώρα που είναι μακριά κι εκείνος του περιγράφει κάποια παιχνίδια που απεικονίζονται στη σακούλα των Jumbo. Η διαφήμιση τελειώνει με τον πατέρα συγκινημένο να δακρύζει και την εικόνα από το ντουλάπι του καραβιού να ανοιγοκλείνει και να δείχνει τα παιχνίδια που όντως πήρε ο ναυτικός για το παιδί του. Ομολογούμε, θα ήταν πολύ συγκινητικό αν δεν ήταν τόσο ανήθικο! Είναι εξαιρετικά κακόγουστο μια εταιρία να χρησιμοποιεί τον δύσκολο εργασιακό βίο μιας επαγγελματικής ομάδας, όπως οι ναυτικοί, για να διαφημίσει και να προωθήσει τις πωλήσεις της. Είναι ανέντιμο να πατάει στα συναισθήματα μίας οικογένειας για να αυξήσει τα κέρδη της! 

Η υποκρισία στο μεγαλείο της!

Αλλά το χειρότερο είναι πως η διαφήμιση αυτή είναι εντελώς υποκριτική!

Υποκριτική, γιατί προσπαθεί να μας συγκινήσει με τους ναυτικούς που κάνουν Χριστούγεννα μακριά από τα παιδιά τους, ενώ το ίδιο συμβαίνει στην ίδια την επιχείρηση με τους εργαζομένους της, οι οποίοι τις εορταστικές σεζόν αναγκάζονται να δουλεύουν επίσης εντατικά, υπερωρίες κλπ μακριά από τις οικογένειές τους!

Είναι επίσης υποκριτική διότι πρόκειται για μια εταιρία που ο ιδιοκτήτης της, έχοντας καθαρά κέρδη 500 χιλιάδες ευρώ τη μέρα, υποστήριζε να κοπούν οι συντάξεις και εμφανιζόταν «ευαίσθητος» λέγοντας ότι:

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και για το οποίο πρέπει όλοι να ντρεπόμαστε, είναι ότι για την ίδια δουλειά πληρώνονται δύο διαφορετικοί μισθοί. Πρέπει δύο άνθρωποι που δουλεύουν το ίδιο να λαμβάνουν τον ίδιο μισθό».

Κι εδώ πρέπει όλοι/ες εμείς, οι εργαζόμενοι/ες, οι άνθρωποι που παλεύουμε για την επιβίωσή μας, να αναρωτηθούμε: Δε ντρέπεται καθόλου ο κ. Βακάκης για όλη αυτή την υποκρισία; Δε ντρέπεται να μιλάει κατ’ αυτόν το τρόπο ένας μεγαλοεπιχειρηματίας που καμία ευαισθησία δε δείχνει για τους εργαζόμενους της επιχείρησής του; Αποτελεί κοινό «μυστικό» πια ότι οι εργασιακές συνθήκες στη γνωστή εταιρία είναι κάτι παραπάνω από άθλιες! Μισθοί των 240 ευρώ για τετράωρους (που ανάθεμα αν δουλεύουν 4 ώρες κι όχι πολύ παραπάνω), καθιέρωση 6μερης εργασίας με εκβιασμούς των εργαζομένων, μήνυση σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για κινητοποίηση έξω από καταστήματα, συνεχείς απολύσεις και ανακύκλωση προσωπικού για να μην υπάρχουν δικαιώματα και τόσα άλλα που αποκαλύπτουν το μεγαλείο υποκρισίας του αφηγήματος «ευαισθησίας» των Jumbo!

Ποιος δίνει τον «αέρα» στον mr. Jumbo;

Πρέπει, επίσης, να αναρωτηθούμε «γιατί» ένας μεγαλοεπιχειρηματίας του λιανικού εμπορίου που εφαρμόζει τέτοιες εργασιακές συνθήκες, να διαφημίζεται ως «ευαίσθητος» σκορπώντας μια περιουσία σε τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά σποτ.

Δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη αυτό το θράσος αφού μεγαλοεπιχειρηματίες σαν το κ. Βακάκη δεν υπολογίζουν τίποτα. Ούτε τους υπαλλήλους τους, ούτε την κοινωνία, ούτε φυσικά τους νόμους. Απόδειξη αυτού είναι οι συνεχείς καταγγελίες για παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας στα καταστήματα που δε δείχνουν να συμμορφώνουν τον ιδιοκτήτη. Επιπλέον, τα Jumbo έφαγαν πρόστιμο 20.000€ από τον ΕΦΕΤ (Ενιαίος Φορέας Ελέγχου Τροφίμων) γιατί χρησιμοποιούσαν ακατάλληλα υλικά που ερχόταν σε επαφή με τρόφιμα και ενώ οι υπεύθυνοι το γνώριζαν, συνέχιζαν να το κάνουν και μετά την ανάκληση δεν ενημέρωσαν τους καταναλωτές! Κανένας σεβασμός, παρά τις νομικές κυρώσεις, ούτε στα δικαιώματα των εργαζομένων ούτε στην ασφάλεια των καταναλωτών! Βέβαια, με τα τεράστια ημερήσια κέρδη τους, γιατί να συμμορφωθούν από το «ευτελές» πρόστιμο των 20.000 ευρώ; Είναι ξεκάθαρο λοιπόν, ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους έτσι όπως λειτουργούν και με τα πρόστιμα που ρίχνουν δεν αγγίζουν τους τζίρους και την οικονομική ισχύ μεγαλοεπιχειρηματιών σαν τον Βακάκη.

Η δυνατότητα των ιδιοκτητών μεγάλων επιχειρήσεων να κάνουν ότι θέλουν στην αγορά και να επικαλούνται πως «δίνουν δουλειές» και «μπορούν να φέρουν ανάπτυξη» (το είδαμε!), τους δίνει τον «αέρα» να μη σέβονται κανένα δικαίωμα, εργασιακό ή ευρύτερα κοινωνικό. Τους δίνει επίσης τον «αέρα» να εμφανίζονται ως «ευαίσθητοι» και «σκεπτόμενοι» στο κοινωνικό σύνολο, την ώρα που βλέπουν τους καταναλωτές σαν «κινούμενα» ευρώ, μη διστάζοντας, για παράδειγμα, να βγάλουν όλη την ευαισθησία τους στο διασυρμό ενός πατέρα στα δικαστήρια επειδή έκλεψε μαρκαδόρους αξίας 12€ για το παιδί του, όντας σε μεγάλη οικονομική δυσκολία. Βλέπετε φταίει που δεν ήταν ναυτικός!

Ας γίνουμε, όμως, κι εμείς λίγο ευαίσθητοι κι ας «ταυτιστούμε» με τον κ. Βακάκη και τις «ανησυχίες» του περί κοινωνικών αδικιών και άνισων μισθών… Αφού δεν πρόκειται να ξεκινήσει ο ίδιος από την επιχείρηση του, μοιράζοντας ισότιμα σε όλους τους εργαζομένους του το σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ καθαρά κέρδη που βγάζει τη μέρα, ας το επιβάλλουμε εμείς! Παλεύοντας για μια κοινωνία χωρίς παρασιτικούς καπιταλιστές, για μια οικονομία που ο κόπος των εργαζομένων θα γυρνάει στους ίδιους και στη κοινωνία, με απόλυτο γνώμονα τις σύγχρονες ανάγκες τους. Κι επειδή μιλήσαμε για ναυτικούς που αυτή τη περίοδο θα θέλανε πολύ να είναι κοντά στις οικογένειες και στους δικούς τους ανθρώπους να τους αφιερώσουμε, όχι τη διαφήμιση των Jumbo αλλά το εξαιρετικό ποίημα «7 Νάνοι στο S/S Cyrenia» του Ν. Καββαδία (γνωστού ποιητή και ναυτικού) μελοποιημένο από τον Θάνο Μικρούτσικο, όπως αρμόζει σε αυτούς τους ανθρώπους…

Εργοδότες επιδίδονται σε κανιβαλισμό σε εργασιακούς χώρους

Δεν επιτρέπονται άδειες και ρεπό, ούτε μετά από 10 χρόνια

Δεν παύουμε να ξαφνιαζόμαστε καθημερινά με αυτά που μαθαίνουμε ότι συμβαίνουν σε εργασιακούς χώρους! Εργαζόμενη στην Πάτρα επιχείρησε να αυτοκτονήσει όταν απολύθηκε από κατάστημα στο οποίο εργαζόταν επί δέκα ολόκληρα χρόνια χωρίς ρεπό και άδειες, επειδή πήρε αναρρωτική άδεια 15 ημερών για να μην καταρρεύσει από την εξάντληση. Σύμφωνα με μέσα ενημέρωσης της Πάτρας, η 50χρονη εργαζόμενη ανέβηκε στην ταράτσα του σπιτιού της με διάθεση να πέσει το κενό και η ζωή της σώθηκε την τελευταία στιγμή, καθώς έγινε αντιληπτή από τις κόρες της που την εμπόδισαν. Στη συνέχεια ενημέρωσαν συνδικαλιστές του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, οι οποίοι έσπευσαν στο σημείο. Η ζωή της εργαζόμενης γυναίκας είχε μετατραπεί σε κόλαση, καθώς επί δέκα ολόκληρα χρόνια απασχολούταν σε μεγάλη επιχείρηση τοπικών συμφερόντων, χωρίς να λαμβάνει άδειες και ρεπό! Οι συνθήκες αυτές οδήγησαν την εργαζόμενη σε πλήρη εξάντληση, με τους γιατρούς να της συστήνουν κατεπείγουσα δεκαπενθήμερη άδεια για να αναρρώσει σωματικά και ψυχολογικά. Όταν όμως επέστρεψε στη δουλειά της, ο εργοδότης-παιδικός φίλος- της ανακοίνωσε την απόλυσή της! Την υπόθεση έχει αναλάβει το Εργατικό Κέντρο Πάτρας, το οποίο καλεί τους εργαζόμενους της περιοχής να μην επιτρέπουν με τεχνάσματα των εργοδοτών να χάνουν τα νόμιμα ρεπό και τις άδειες τους, ξεκαθαρίζοντας ότι απαγορεύονται οι απολύσεις κατά τη διάρκεια αναρρωτικών αδειών και αμέσως μετά την επιστροφή των εργαζομένων στην εργασία.

Μαζικές απολύσεις στο χώρο του φαρμάκου

Η MSD και η Angelini Pharma Hellas είναι δύο πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες. Τι κοινά έχουν; Πέρα από τα δισεκατομμύρια που βγάζουν στις πλάτες των ανθρώπων για ένα τόσο σημαντικό δημόσιο αγαθό όπως είναι η υγεία, προχώρησαν πρόσφατα και οι δύο σε μαζικές απολύσεις προσωπικού! Η ιταλική Angelini Pharma Hellas μειώνει το προσωπικό της κατά 60%(!) με τη μέθοδο της «εθελούσιας εξόδου». Επί της ουσίας, πρόκειται για απολύσεις με επικάλυψη «εθελοντικής παραίτησης». Βλέπουμε για χιλιοστή φορά το ίδιο έργο με μια πολυεθνική εταιρεία να αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους της σαν βαρίδιο στην περαιτέρω κερδοφορία της. Η αμερικάνικη πολυεθνική MSD φαίνεται να προσανατολίζει την επέκταση των κερδών της στο κλείσιμο ορισμένων τμημάτων και το εκ νέου άνοιγμα τους σε άλλες χώρες, με πιο «ανταγωνιστικούς» όρους (π.χ. χαμηλότερη φορολογία, χαμηλότεροι μισθοί κλπ). Αυτό σημαίνει ότι δεκάδες εργαζόμενοι θα χάσουν τη δουλειά τους αφού η εταιρεία, με τη μέθοδο φυσικά, της «οικειοθελούς αποχώρησης», αναμένεται μέχρι τις 12 Δεκέμβρη να τους έχει στείλει στην ανεργία.

Nευραλγικοί τομείς, όπως του φαρμάκου, δε θα έπρεπε να βρίσκονται στα χέρια των ιδιωτών και των πολυεθνικών. Εκτός του ότι οι πολιτικές τους επηρεάζουν την υγεία μας, εκτός του ότι πληρώνουμε τα φάρμακα πανάκριβα για να βγάζουν υπερκέρδη οι ιδιοκτήτες τους, δε σέβονται ούτε το δικαίωμα στην εργασία!

Ρεβανσισμός και εκδικητικότητα 

Στα δικαστήρια σέρνονται συνδικαλιστές και εργαζόμενοι από την Εύβοια, καθώς το 2013 είχαν πραγματοποιήσει κατάληψη στην Αντιπεριφέρεια του νησιού. Η διαμαρτυρία γινόταν από τους εργαζόμενους στα εργοστάσια της ΙΝΤΕΡΚΕΜ, της ΣΕΛΜΑΝ, της ΝΕΟΣΕΤ, του Τσαούσογλου και των Τσιμέντων Χαλκίδας, οι οποίοι διεκδικούσαν δεδουλευμένα, αποζημιώσεις, ή διατήρηση των θέσεων εργασίας τους. Με ανακοίνωσή τους, κλαδικά σωματεία της περιοχής, καταδικάζουν το γεγονός ότι εργαζόμενοι σέρνονται στα δικαστήρια με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων έως σήμερα. Η υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στα μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα, άνοιξε το δρόμο για την επιστροφή μιας ρεβανσιστικής και εκδικητικής δεξιάς κυβέρνησης, που σε συνεργασία με την «τυφλή» δικαιοσύνη θα προσπαθήσει να τιμωρήσει οποιονδήποτε αντιστέκεται και αγωνίζεται. Πρέπει να βρει απέναντί της το εργατικό κίνημα, τις οργανώσεις και τους αγώνες του! 

Η «νέα κανονικότητα» για τους εργαζόμενους: αυθαιρεσία και τρόμος

Στη ΛΑΡΚΟ συνεχίζονται τα εργατικά ατυχήματα

Νέο εργατικό ατύχημα είχαμε στη νικελοβιομηχανία ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα Φθιώτιδας. Την Τετάρτη 6 Νοέμβρη ένας 55χρόνος εργαζόμενος πατέρας τριών παιδιών, που κατάγεται από το χωριό Μαλεσίνα και εργαζόταν για χρόνια στο εργοστάσιο, ανασύρθηκε νεκρός μετά από έκρηξη που σημειώθηκε στο χώρο των ηλεκτροκάμινων της βιομηχανίας. Να θυμίσουμε ότι είναι το δεύτερο ατύχημα που σημειώνεται στη ΛΑΡΚΟ μέσα σε ένα πεντάμηνο.

Όπως λένε οι εργαζόμενοι αλλά αποτελεί και κοινό «μυστικό» τα τελευταία χρόνια, το εργοστάσιο έχει απαξιωθεί εντελώς με τα μέτρα ασφαλείας να είναι σχεδόν ανύπαρκτα και τις συντηρήσεις να μη γίνονται στο χρόνο τους. Η εντατικοποίηση της εργασίας, ώστε η εταιρεία να αυξάνει τα κέρδη της με κάθε κόστος, πάει να μετατρέψει το θάνατο σε συνήθεια, ενώ η εταιρεία παρουσιάζει την κατάσταση ως «αναγκαίο» κακό, προκειμένου να συνεχίσει να αναπτύσσεται. Οι εργαζόμενοι όμως συνειδητοποιούν μέρα με τη μέρα ότι «ανάπτυξη για όλους» δεν υπάρχει κι ότι η «ανάπτυξή» για τα αφεντικά σημαίνει νεκρούς εργαζόμενους. Δεν πρέπει να συνηθίσουμε το θάνατο! Να παλέψουμε ενάντια στη «νέα κανονικότητα» που μας πλασάρουν!

Απόλυση εργαζόμενης γιατί διεκδίκησε τα δικαιώματά της

Στην Καλαμάτα, εργαζόμενη μητέρα παιδιού ΑΜΕΑ απολύεται μετά από 10 χρόνια επειδή «τόλμησε» να διεκδικήσει τα νόμιμα δικαιώματά της. Εργαζόταν σε κατάστημα franchise της εταιρείας ΓΕΡΜΑΝΟΣ όπου «μην αντέχοντας τον ψυχολογικό πόλεμο, τα εξαντλητικά ωράρια που την κρατούσαν μακριά από την οικογένεια της και την τρομοκρατία της εργοδοσίας επειδή είχε αρνηθεί να υπογράψει ατομική σύμβαση με μείωση μισθού, απαίτησε τα δικαιώματά της με αποτέλεσμα μετά από 10 χρόνια στην επιχείρηση να χάσει τη δουλειά της…». Τα παραπάνω αναφέρονται σε ανακοίνωση – καταγγελία του Συνδικάτου Υπαλλήλων στον Ιδιωτικό Τομέα Νομού Μεσσηνίας.

Η εργαζόμενη έχει προχωρήσει σε καταγγελία διεκδικώντας από τις δικαστικές αρχές την καταβολή των δεδουλευμένων της. Βλέπουμε, λοιπόν, και εδώ ότι οι εργοδότες δε «κολλάνε» πραγματικά πουθενά! Δεν υπολογίζουν τίποτα μπροστά στο ατομικό κέρδος τους! Μπορούν να απολύουν «έτσι απλά» εργαζόμενους όχι μόνο για να ανακυκλώνουν συνεχώς το προσωπικό αλλά για να «κόβουν» κάθε «κεφάλι που σηκώνεται» ακόμα και μετά από πολλά χρόνια στην επιχείρησή τους. Αποδεικνύεται, δηλαδή, ότι στον ιδιωτικό τομέα όπου έχει καλλιεργηθεί το «παραμύθι» της «υγιούς» επιχειρηματικότητας και της ιδιωτικής «πρωτοβουλίας», παράγοντες όπως η εργασιακή σταθερότητα, η ασφάλεια, η πρόοδος και η βιωσιμότητα απουσιάζουν για τους εργαζόμενους. Τίποτα δε μπορεί πια να θεωρείται δεδομένο, σε ένα σύστημα που λειτουργεί αποκλειστικά για τα συμφέροντα των λίγων. Μόνο με οργανωμένους αγώνες μπορούν να μπουν μπροστά οι ανάγκες και τα συμφέροντα των εργαζομένων και να σταματήσει η ασύστολη εργοδοτική αυθαιρεσία!

Στη Wind αν κάνεις απεργία τιμωρείσαι!

Κι αν το να διεκδικείς τα δικαιώματά σου φαντάζει πλέον μια «θρασύτατη» κίνηση για τους εργοδότες, το να συμμετέχεις σε απεργία ξεπερνάει κάθε όριο! Έτσι, τουλάχιστον, το αντιλαμβάνεται η εργοδοσία της Wind, η οποία απέλυσε εργαζόμενο της εταιρείας επειδή συμμετείχε σε δυο απεργίες που έγιναν το προηγούμενο διάστημα! Πρόκειται για έναν εργαζόμενο με μακρόχρονη συνδικαλιστική δράση, κάτι που ενοχλούσε τη διοίκηση της γνωστής εταιρείας τηλεπικοινωνιών! Ο εργαζόμενος δεν έχει υπογράψει την απόλυση του, ενώ μαζί με το σωματείο έχουν αποφασίσει να παλέψουν για την επαναπρόσληψή του.

Τέτοια φαινόμενα έρχονται να διαλύσουν οποιαδήποτε ψευδαίσθηση προσπαθεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση και οι εργοδοτικοί φορείς για δήθεν ομαλότητα στους εργασιακούς χώρους, αλλά και στη λειτουργία της οικονομίας συνολικά. Μάλιστα, με το πρόσφατο «αναπτυξιακό» πολυνομοσχέδιο που πέρασε με τη συνδρομή του ακροδεξιού μορφώματος «Ελληνική Λύση» του Βελόπουλου, η κυβέρνηση έκανε καθαρό ότι σκοπεύει να χτυπήσει το συνδικαλισμό και τους εργατικούς αγώνες που ενδεχομένως θα προκύψουν το επόμενο διάστημα. Πρόκειται για ένα μεγάλο δώρο στους εργοδότες, που πάντα ονειρεύονταν να περιορίσουν τα συνδικαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων τους. Από την πλευρά μας, δεν πρέπει να το επιτρέψουμε! Σε κάθε χώρο εργασίας, είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν πυρήνες αντίστασης και αλληλεγγύης μεταξύ συναδέλφων!

Άρση της μονιμότητας για τους εργαζόμενους της ΔΕΗ;

Κι όποιος/α νομίζει ότι στο δημόσιο τομέα τα πράγματα για τους εργαζόμενους πάνε καλά, μάλλον θα διαψευστεί. Μετά το κατάντημα στο οποίο έχει έρθει η ΔΕΗ τις τελευταίες δεκαετίες με τις πολιτικές ευθύνες των κυβερνήσεων και της ΕΕ, μετά το «άνοιγμα» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας στα κοράκια του ιδιωτικού κεφαλαίου που ξεπηδάνε διαρκώς για να μας προσφέρουν «μοναδικά» πακέτα κερδοσκοπώντας στις πλάτες μας, τώρα η κυβέρνηση ανοίγει και το θέμα των εργασιακών σχέσεων των εργαζομένων της ΔΕΗ.

Τι ακριβώς πάει να γίνει στη ΔΕΗ; Τον υπουργό της ΝΔ Κ. Χατζηδάκη, που πριν από μερικά χρόνια πέρασε νόμο με βάση τον οποίο τα εμπορικά καταστήματα παραμένουν ανοιχτά τις Κυριακές τον θυμόμαστε. Άλλωστε, πρόσφατα απήλαυσε τα κυριακάτικα ψώνια με το γιο του σε εμπορικό κατάστημα υπερηφανευόμενος για το συγκεκριμένο νόμο. Σήμερα, εκτός των άλλων, από τη θέση του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, θέλει να «νοικοκυρέψει» τη ΔΕΗ μειώνοντας το κόστος λειτουργίας της.

Όταν μιλάει για το «κόστος λειτουργίας της επιχείρησης» δεν εννοεί τους απλήρωτους λογαριασμούς με τα τεράστια ποσά που χρωστάνε γνωστοί μεγαλοεπιχειρηματίες. Εννοεί το εργασιακό κόστος! Έτσι, επιδιώκει αλλαγές στο καθεστώς των νεοεισερχόμενων εργαζόμενων με άρση της μονιμότητας και προφανώς μικρότερες απολαβές!

Ο Χατζηδάκης «διαβεβαίωσε» ότι δε θα θιγούν οι παλιοί εργαζόμενοι της επιχείρησης, προσπαθώντας να καθησυχάσει τις όποιες αντιδράσεις υπάρχουν από τη μεριά της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ! Αυτό όμως που κατά κανόνα συμβαίνει, είναι πως μόλις ανοίξει ο «ασκός του Αιόλου» για μια μερίδα εργαζομένων σε μια δημόσια επιχείρηση, σύντομα οι αλλαγές θα ισχύσουν για το σύνολο των εργαζομένων της, ενώ δεν αποκλείεται σταδιακά να εφαρμοστούν και σε άλλες επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα, τσακίζοντας όποιο εργασιακό και κοινωνικό δικαίωμα έχει απομείνει!

Τι κοινό έχει μια τράπεζα και μια πιτσαρία; Απολύσεις, τρομοκρατία, επισφάλεια

Το τελευταίο διάστημα, δυο τελείως διαφορετικές μεταξύ τους επιχειρήσεις έχουν έρθει στο προσκήνιο εξαιτίας των σκληρών επιθέσεων ενάντια στους εργαζόμενους τους. Η πρώτη αφορά τους εργαζόμενους στον τραπεζικό κλάδο, που είναι στο στόχαστρο όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Η δεύτερη αφορά στον κλάδο της εστίασης όπου τα εργατικά ατυχήματα, η ανασφάλιστη εργασία, η μη τήρηση της εργασιακής νομοθεσίας έχει γίνει πλέον ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση.

Τράπεζα Πειραιώς: Μετακομίστε ή μείνετε άνεργοι!

Την τελευταία δεκαετία η εικόνα του τραπεζικού τομέα έχει αλλάξει. Οι τράπεζες έχουν πάψει να θεωρούνται πλέον ένα εξαιρετικά ασφαλές και ποιοτικό περιβάλλον εργασίας, με τη συρρίκνωση του προσωπικού να τρέχει ραγδαία και τις ενοικιάσεις εργαζομένων να δίνουν και να παίρνουν. Αυτά έχουν σαν συνέπεια η σωστή εξυπηρέτηση των πολιτών να μοιάζει με ανέκδοτο ενώ οι «υπηρεσίες» για τις οποίες φημίζονται οι τράπεζες να είναι οι πλειστηριασμοί, η αφαίμαξη των λαϊκών εισοδημάτων αλλά και τα θαλασσοδάνεια σε μεγαλοεπιχειρηματίες! 

Πάνω σ’ αυτή τη λογική η Πειραιώς ανέθεσε την ευθύνη είσπραξης των «προβληματικών» δανείων στη Σουηδική εισπρακτική εταιρεία Intrum κλείνοντας το αντίστοιχο τμήμα της και θέτοντας στους εργαζόμενους το εξής εκβιαστικό δίλημμα: Ή αποχωρούν εθελούσια ή διασκορπίζονται όπου τους θέλει το νέο «επενδυτικό» σχήμα! Σύμφωνα με ανακοίνωση των εργαζομένων 350 εργαζόμενοι στην Πειραιώς παραμένουν εκτός εργασίας για περίπου δύο μήνες γιατί αρνούνται να εργαστούν για την Intrum. Πέρα από τις άμεσες συνέπειες που θα υποστούν οι εργαζόμενοι με το «ξεσπίτωμά» τους (οι εργαζόμενοι της Αττικής καλούνται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε Δωδεκάνησα και Κυκλάδες, οι αντίστοιχοι της Θεσσαλονίκης στην Κρήτη!), η διαχείριση των δανείων των νοικοκυριών από τη νέα εταιρεία συνεπάγεται άσχημες εξελίξεις για τους δανειολήπτες. Τέτοιες εταιρείες δρουν ωμά χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους κοινωνικά κριτήρια. 

Οι εργαζόμενοι, μπροστά σ’ αυτό το χάος που προκαλεί η διοίκηση της τράπεζας, αντιπροτείνουν να αξιοποιηθούν στα υποστελεχωμένα καταστήματα και υπηρεσίες της, προς όφελος του συναλλασσόμενου κοινού που ταλαιπωρείται από την έλλειψη προσωπικού. Βέβαια, θα αναρωτηθεί κανείς: Ποιος νοιάζεται για την εξυπηρέτηση του κοινού ή για τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζομένων; Σίγουρα όχι μια τράπεζα που διοικείται από ιδιωτικά κεφάλαια και σίγουρα όχι μια ιδιωτική εταιρεία αρπακτικών που το μόνο που τους νοιάζει είναι το κέρδος! 

Pizza FAN: Σερβίρει απολύσεις και ασυδοσία

Στα Γιάννενα εκτυλίσσεται αυτή την περίοδο ένας πολύ ενδιαφέρων εργατικός αγώνας 8 διανομέων σε κατάστημα της Pizza Fan. Στα μέσα Οκτώβρη, οι 8 ντελιβεράδες που αποτελούν το σύνολο του προσωπικού delivery της επιχείρησης (κι όχι 2 άτομα όπως θέλει να παρουσιάζει η εταιρεία) κάλεσαν σε συνάντηση την εργοδοσία για να καταθέσουν γραπτά τα αιτήματά τους, ευελπιστώντας σε ένα γόνιμο διάλογο. Όπως περιγράφει η ανακοίνωση της Συνέλευσης Βάσης Εργαζόμενων Διανομέων στα Ιωάννινα τα αιτήματα των εργαζόμενων δεν είναι τίποτα περισσότερο από την εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας.

Με λίγα λόγια, ζήτησαν πλήρη ασφάλιση για όλες τις ώρες εργασίας, αποζημίωση για νυχτερινή και κυριακάτικη εργασία, καταβολή υπερωριών, κάλυψη βενζίνης και εξόδων χρήσης/συντήρησης δικύκλου. Η εργοδοσία αρνήθηκε να καλύψει τα έξοδα κίνησης, πρότεινε να δηλώνονται στο ΙΚΑ το 70-80% των πραγματικών ωρών απασχόλησης και αντιπρότεινε να ενσωματωθούν οι νόμιμες προσαυξήσεις και τα επιδόματα σε μια σταθερή αποζημίωση των 4,50 ευρώ/ώρα. Για κάλυψη των Μέσων Ατομικής Προστασίας βέβαια ούτε λόγος!  

Έδωσαν περιθώριο στους διανομείς για απάντηση τη Δευτέρα 21 Οκτώβρη. Πριν οι διανομείς απαντήσουν εάν συμφωνούν ή έχουν κάποια αντιπρόταση, τούς ανακοινώθηκε τηλεφωνικώς τη Δευτέρα 21/10 η πλήρης αναστολή των λειτουργιών του καταστήματος και η απόλυση του συνόλου των εργαζομένων (8 άτομα στην κουζίνα και 8 στη διανομή)! Μιλάμε για μεγάλο θράσος! Αλλά η επιχείρηση δεν έμεινε εκεί! Με ανακοίνωσή της μιλάει για «παράλογες» απαιτήσεις μιας «μικρής» μερίδας εργαζομένων ρίχνοντας, με βρώμικο τρόπο την ευθύνη για την απώλεια των 16 θέσεων εργασίας στους 8 διανομείς που διεκδίκησαν τα απολύτως νόμιμα! 

Μιλάει μάλιστα για «παράλογα» αιτήματα μια επιχείρηση που την επομένη της ανακοίνωσης της για κλείσιμο (22/10/2019) ποστάρει στη βιτρίνα της αγγελία για προσωπικό κουζίνας και διανομής! Αυτά είναι τα αποτελέσματα της ατιμωρησίας των εργοδοτών που αυθαιρετούν ασύστολα ενάντια στους εργαζόμενους.

Τον έπιασε ο «πόνος» τον Μητσοτάκη για τις επιχειρήσεις Κ.ΑΛ.Ο. (Κοινωνικής Αλληλέγγυας Οικονομίας)!

Στο πρόσφατο απαράδεκτο πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης μεταξύ άλλων υπάρχει διάταξη που επιτρέπει σε επιχειρήσεις μη κερδοσκοπικού σκοπού (πχ ΜΚΟ) και επιχειρήσεις κοινωνικής οικονομίας (ΚΑΛΟ) να εξαιρούνται από τις εθνικές και κλαδικές συλλογικές συμβάσεις. Πρόκειται για ένα μέτρο που είναι βαθιά κατά των εργαζομένων σε αυτές τις επιχειρήσεις.

Σιγά το μεγάλο βασικό μισθό που μας δίνουν!

Η κυβέρνηση της ΝΔ θεωρεί πως αποτελεί «διευκόλυνση» για αυτές τις επιχειρήσεις να μη τηρούνται οι εθνικές και κλαδικές ΣΣΕ (Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας). Να πούμε εδώ ότι εθνική ΣΣΕ σήμερα είναι ο βασικός μισθός των 547 ευρώ (650 μικτά). Δηλαδή ψίχουλα! Κλαδικές ΣΣΕ δεν υπάρχουν παρά μόνο σε ορισμένους κλάδους και περιλαμβάνουν λίγο υψηλότερους μισθούς από το βασικό όταν βέβαια τηρούνται! Αυτά τα ψίχουλα, λοιπόν, η κυβέρνηση τα θεωρεί «μεγάλο εμπόδιο» για τη λειτουργία αυτών επιχειρήσεων και δίνει τη ανταγωνιστική «δυνατότητα» για ακόμα χαμηλότερους μισθούς! Η ιδιαίτερη περίπτωση των ΜΚΟ και των εργαζομένων σε αυτές μας απασχόλησε το προηγούμενο διάστημα καθώς οι  καταγγελίες για παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας πληθαίνουν καθημερινά. Θα έλεγε κανείς, ότι τα Διοικητικά Συμβούλια αυτών των οργανισμών θα μπορούσαν να μπουν στο «πειρασμό» χρήσης της συγκεκριμένης διάταξης στο μέλλον…

Είναι όντως για ΚΑΛΟ;

Υπάρχουν συνεταιρισμοί και «συνεταιρισμοί». Υπάρχουν επιχειρήσεις κοινωνικής κι αλληλέγγυας οικονομίας που λειτουργούν δημοκρατικά, μη κερδοσκοπικά και σέβονται τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των εργαζομένων αλλά υπάρχουν και επιχειρήσεις που είναι ΚΑΛΟ μόνο στα χαρτιά και αποτελούν μερικές ακόμα από τις σύγχρονες γαλέρες. Πρόκειται για επιχειρήσεις που εφαρμόζουν διαχρονικά αντεργατικές πολιτικές και αποτελούν επί της ουσίας ιδιόκτητες εταιρείες καλυμμένες πίσω από τη νομική μορφή ΚΑΛΟ. Η κυβέρνηση θέλει, προφανώς, να «διευκολύνει» τη δεύτερη κατηγορία!

Επιπλέον, το πολυνομοσχέδιο προβλέπει την εξαίρεση από τις συλλογικές συμβάσεις επιχειρήσεων που «αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα». Ας φανταστούμε το πρόσφατο παράδειγμα πτώχευσης του συνεταιρισμού ΘΕΣ ΓΑΛΑ που εφάρμοζε έτσι κι αλλιώς από πριν αντεργατικές πρακτικές. Πόσο μεγάλη «διευκόλυνση» θα έβλεπε σε αυτή τη διάταξη! Άρα, καταλαβαίνουμε πολύ εύκολα ότι ο συγκεκριμένος νόμος δεν ήρθε για να βοηθήσει τις επιχειρήσεις ΚΑΛΟ και τους εργαζόμενους σ’ αυτές αλλά για να διευκολύνει κάποιους επιχειρηματίες να κάνουν «μπίζνες» στις πλάτες των εργαζομένων και της συνεταιριστικής ιδέας!

Υπάρχουν προβλήματα στο χώρο της κοινωνικής-αλληλέγγυας οικονομίας;

Από τους συνεταιρισμούς του ’80 έως τη σημερινή λεγόμενη κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, το συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο προτάσσει κάτι εναλλακτικό πέρα από τα στενά πλαίσια της καπιταλιστικής αγοράς. Προβλήματα υπήρχαν και στους συνεταιρισμούς του ’80, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να εκφυλιστούν, αλλά και σήμερα στο χώρο της ΚΑΛΟ. Η κακοδιαχείριση, η έλλειψη συμμετοχής της τοπικής κοινωνίας, η απουσία δημοκρατικών διαδικασιών, ο μη σεβασμός των εργασιακών δικαιωμάτων, ο ανταγωνισμός με τις μεγάλες επιχειρήσεις, η έλλειψη χρηματοδότησης είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι επιχειρήσεις ΚΑΛΟ. Αυτά δε λύνονται, σίγουρα, με τέτοιες κινήσεις-τρικλοποδιές από μια κυβέρνηση που υπηρετεί πιστά το μεγάλο κεφάλαιο.

Ιδού η Ρόδος…

Αν η κυβέρνηση ήθελε (λέμε τώρα) να βοηθήσει αυτές τις επιχειρήσεις, θα μπορούσε να περάσει ένα πακέτο μέτρων που θα περιλάμβανε τη μείωση της φορολογίας, την επαρκή χρηματοδότηση ώστε να υπάρχει ανάπτυξη της ΚΑΛΟ με νέες αλλά και υπάρχουσες ποιοτικές θέσεις εργασίας, τον έλεγχο της δημοκρατικής και διαφανούς λειτουργίας των επιχειρήσεων, την απαλλαγή από τα ποσά παρακράτησης των τραπεζών για τις πιστωτικές συναλλαγές και άλλες ευνοϊκές ρυθμίσεις. Αντί αυτών, επιλέγει να ενισχύσει τους κερδοσκόπους διαλύοντας κάθε υγιή μορφή οικονομίας και κάθε μορφή αντίστασης (βλέπε διατάξεις για συνδικάτα κλπ). Το βάρος πέφτει στους εργαζόμενους και στα ενεργά μέλη των φορέων ΚΑΛΟ που θα πρέπει να υπερασπιστούν τα εναλλακτικά αυτά εγχειρήματα, να συντονιστούν μεταξύ τους και με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, σε ένα κοινό μέτωπο ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης και των συμμάχων της.

Jumbo, Market IN, ΣΙΔΕΝΟΡ δείχνουν ότι «ανάπτυξη για όλους» δεν υπάρχει!

Μόλις λίγοι μήνες έχουν περάσει από τότε που Κ. Μητσοτάκης «αποκάλυπτε» τις ιδέες του για το πως βλέπει τους σύγχρονους όρους σκλαβιάς, εεε…συγγνώμη εργασίας. Εξηγούσε τα «καλά» της επταήμερης εργασίας, αν το «συμφωνούν» βέβαια (εδώ γελάμε!) οι επιχειρήσεις με τους εργαζόμενους! Προφανώς, αυτές οι ιδέες, αν δε κρύβουν μια «αφελή» άγνοια της αγοράς εργασίας από έναν πραγματικά άσχετο εργασιακά και παραγωγικά άνθρωπο, σίγουρα υποδηλώνουν μια σκληρή νεοφιλελεύθερη αντεργατική διάθεση που το κόμμα της ΝΔ έχει στο DNA του! 

Τα Jumbo καθιερώνουν την εξαήμερη εργασία με το «έτσι θέλω»!

Πάμε στην πραγματικότητα. Μια από τις πολλές επιχειρήσεις που δε δείχνουν απολύτως κανένα σεβασμό στα εργασιακά δικαιώματα είναι τα Jumbo του μεγαλοεπιχειρηματία Βακάκη. Πέρα από τις συχνές παραβιάσεις της εργασιακής νομοθεσίας, από το Γενάρη του 2019 η εταιρεία εκβιάζει τους εργαζόμενους για την εφαρμογή 6μέρου! Βέβαια από τότε ακολούθησε πολύ «συζήτηση» με τους εργαζομένους και «συμφωνήθηκε» ανάμεσα σ’ αυτούς και την εργοδοσία να εφαρμοστεί πλήρως το 6μερο ακόμα και σε όσους/ες είχαν αρνηθεί εξαρχής! Μετά, λοιπόν, από αυτή τη «δημοκρατική συμφωνία» μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών και τα  παραμύθια περί «συνεργασίας των τάξεων», «κοινωνικής ειρήνης» κλπ, η κατάσταση στα καταστήματα Jumbo είναι εφιαλτική! 

Σύμφωνα με καταγγελία του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας «…Η 6ήμερη εργασία στην JUMBO έρχεται να προστεθεί στους χαμηλούς μισθούς, την ημιαπασχόληση, τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, την εντατικοποίηση και τα ανύπαρκτα μέτρα υγείας και ασφάλειας που είναι καθεστώς… Αντί να προσλάβει προσωπικό, αντί να κάνει μόνιμους και πλήρους απασχόλησης τους 4ωρους και τους εποχιακούς, εντατικοποιεί ακόμα περισσότερο τις συνθήκες εργασίας, επιβάλλοντας 6ήμερη εργασία, στερώντας στους συναδέλφους το ρεπό τους».

Market In: «νόμος είναι το δίκιο του μεγαλοεπιχειρηματία»

Για ποια «συμφωνία» μεταξύ εργαζομένων-εργοδοτών μιλάμε; Εδώ στα Market In δεν εφαρμόζουν αποφάσεις ελεγκτικών (ΣΕΠΕ) και δικαστικών αρχών! Τα αφεντικά των supermarket «Market In» εξαγόρασαν στις 9/1/17, 110 από τα 130 σουπερμάρκετ της χρεοκοπημένης εταιρείας Καρυπίδης ΑΒΕΕ. Η εξαγορά έγινε με την υποχρέωση -βάσει εργασιακού νόμου- να προσλάβει όλους τους εργαζόμενους από το προηγούμενο supermarket. Παράλληλα θα έπρεπε να αποπληρώσει τα δεδουλευμένα 1.400 εργαζομένων που παρέμεναν απλήρωτοι 15 ολόκληρους μήνες. 

Στα Γιάννενα η εταιρεία προσέλαβε 38 νέους εργαζόμενους εκ των οποίων μόνο οι έξι, ανήκαν στο δυναμικό της Καρυπίδης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να στείλει στην ανεργία εργαζόμενους με χρόνια προϋπηρεσία στο supermarket της εταιρείας, προσλαμβάνοντας στη θέση τους νέους, χαμηλόμισθους εργαζόμενους. Έντεκα όμως από τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες που δε προσέλαβαν οι «υπεύθυνοι» μεγαλοεπιχειρηματίες της αλυσίδας, αποφάσισαν να διεκδικήσουν πίσω τη δουλειά τους. Απαίτησαν να επιστρέψουν στη θέση εργασίας τους, καταφεύγοντας στα δικαστήρια. Ωστόσο, αν και οι εργαζόμενοι που αποφάσισαν να κινηθούν νομικά εναντίον της «Market In» έχουν δικαιωθεί από τα αρμόδια δικαστήρια και την Επιθεώρηση Εργασίας (ΣΕΠΕ) η εργοδοσία δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις! Και όχι μόνο αυτό! Όλο το προηγούμενο διάστημα, ακολούθησε μαφιόζικες μεθόδους απέναντι στους απολυμένους εργαζόμενους, στέλνοντας ακόμα και μπράβους στις κινητοποιήσεις τους έξω από το κατάστημα! Και όλα αυτά την ώρα που εγκαινιαζόταν το δεύτερο, νέο κατάστημα της συγκεκριμένης αλυσίδας super market στα Ιωάννινα στις 9 Σεπτέμβρη!

Στη ΣΙΔΕΝΟΡ δε χαρίζουν ούτε… ψίχουλα!

Σε κινητοποιήσεις βρίσκονται οι εργαζόμενοι στη ΣΙΔΕΝΟΡ καθώς τον Ιούνη αποφάσισαν να διεκδικήσουν αυξήσεις στους μισθούς σε μια εταιρεία που το 2017 και 2018 παρουσίασε καθαρά κέρδη που ξεπέρασαν τα 30 εκατομμύρια ευρώ. Το θέμα που έθεσαν σε διαπραγμάτευση οι εργαζόμενοι με την εργοδοσία είναι η υπογραφή συλλογικής σύμβασης με αξιοπρεπείς αυξήσεις 6%-8% αλλά και επιδόματα, αφού από το 2017 η εταιρεία έχει επιστρέψει σε κερδοφορία. Να πούμε εδώ ότι στην αρχή της οικονομικής κρίσης έγιναν μειώσεις των μισθών έως και 30%! Άρα καταλαβαίνουμε ότι οι εργαζόμενοι δε ζητούν κάτι παράλογο. Ίσα-ίσα ζητούν κάτι από όλα αυτά που τους στέρησαν τόσα χρόνια η εργοδοσία και οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου! 

Κι όμως, ακόμα κι αυτά, φαίνονται «παράλογα» για την εργοδοσία της ΣΙΔΕΝΟΡ που επικαλείται «τις έντονα αρνητικές επιδόσεις του κλάδου διεθνώς, την ακόμη εντονότερη επίδραση αυτών στην ευρύτερη περιοχή μας, λόγω του συνεχώς επιτεινόμενου τοπικού ανταγωνισμού…»! Κι όποιος/α δε τα καταλαβαίνει αυτά υπάρχει και ο άλλος τρόπος. Αυτός της καταστολής των αγώνων και της ποινικοποίησης των διεκδικήσεων! Οι 330 εργαζόμενοι της μεγαλύτερης σήμερα χαλυβουργίας της χώρας βρέθηκαν στις αρχές Ιουνίου σε διαθεσιμότητα δυόμισι εβδομάδων λόγω των «παράλογων» απαιτήσεών τους! Έτσι, προχώρησαν σε κινητοποιήσεις με την εταιρεία να προσφεύγει στα δικαστήρια για να κηρυχθούν παράνομες και καταχρηστικές, πετυχαίνοντας όμως μόνο το πρώτο. Οι εργαζόμενοι συνέχισαν με κυλιόμενες δίωρες στάσεις εργασίας, καταγγέλλοντας «εκδικητικές δικαστικές εξοντωτικές διώξεις εναντίον όλων των μελών του σωματείου».

Μπορεί ο λύκος να φυλάει τα πρόβατα;

Όπως λέμε μεταφορικά, πως δε μπορείς να αφήνεις το λύκο να φυλάει τα πρόβατα, έτσι δε μπορούμε να αφήνουμε τους εργοδότες, τα αφεντικά των μεγάλων επιχειρήσεων και το πολιτικό προσωπικό τους να «φυλάνε» και να είναι «υπεύθυνοι» για τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας! Γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα κέρδη τους και τίποτα άλλο! Δεν είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν σπιθαμή από τα υπερκέρδη τους για την ευημερία του κοινωνικού συνόλου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μιας και αναφέρθηκε η αλυσίδα Jumbo, είναι η στάση του Βακάκη (ιδιοκτήτη των Jumbo) σχετικά με τις περικοπές των συντάξεων τις οποίες υποστήριζε με περίσσεια αλαζονεία και την πιθανή τότε (τέλη 2018) αύξηση του κατώτατου μισθού σαν παράγοντα ανασταλτικό για τη κερδοφορία των επιχειρήσεων! Μιλάμε για τον κατώτατο μισθό των 500 ευρώ και μια αύξηση των 50 ολόκληρων ευρώ (!) που τελικά έγινε αρχές του 2019! Το λες και χαιρεκακία να βγάζεις χιλιάδες ευρώ σε μια μέρα αλλά να σε ενοχλεί τόσο πολύ η (πενιχρή εν τέλει) αύξηση του εξευτελιστικού κατώτατου μισθού των 500 ευρώ!

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι «ανάπτυξη για όλους» την οποία επικαλείται ο Μητσοτάκης και η ΝΔ δεν υπάρχει! Η «ανάπτυξη» που οραματίζονται περιλαμβάνει περισσότερα κέρδη για τους μεγαλοεπιχειρηματίες, επιθέσεις στους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων, απολύσεις, ανεργία, καταστροφή του περιβάλλοντος. Εμείς, από τη μεριά μας, θα πρέπει να οργανωθούμε απέναντι στις επιθέσεις που έρχονται. Συλλογικά, στους χώρους που εργαζόμαστε, στα σωματεία του κλάδου μας, στις γειτονιές που ζούμε, στα τοπικά, εργασιακά, αλλά και τα κεντρικά κινήματα που αναπτύσσονται, σε πολιτικές συλλογικότητες της μαχητικής Αριστεράς, που δίνουν ενωτικά και με συνέπεια μικρούς και μεγάλους αγώνες ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα! 

Η «ανεξαρτησία» τους τελειώνει με μια αντιδημαρχία στο δήμο Θεσσαλονίκης!

Πριν τις εκλογές στο δήμο Θεσσαλονίκης επικρατούσε στην πόλη ντελίριο «ανεξάρτητων» υποψηφίων δημάρχων που ο αριθμός τους σε κάποια φάση είχε φτάσει τους 25+! Τελικά κατέβηκαν 19 εκλογικοί συνδυασμοί, αριθμός ρεκόρ για την πόλη. Οι περισσότεροι από αυτούς τους συνδυασμούς υποστήριζαν ότι είναι «ανεξάρτητοι», «ακομμάτιστοι» και ότι θέλουν το «καλό» της πόλης γενικά και αόριστα χωρίς να απαντούν συγκεκριμένα στα ζητήματα της καθημερινότητας, ή όταν το έκαναν απλά εξέθεταν τον εαυτό τους… Είχαμε επισημάνει σε άρθρο που είχε γραφτεί πριν τις εκλογές ότι αυτό το «μπαράζ ανεξαρτησίας» είναι ένα συγκυριακό ψέμα με το οποίο προσπαθούν να υφαρπάξουν τις ψήφους των κατοίκων της πόλης ενόψει αναλογικού εκλογικού συστήματος. Και όντως πολύ γρήγορα φάνηκε πόσο μέσα πέσαμε σε αυτή την εκτίμηση!

Δεν έχουμε «μνήμη χρυσόψαρου»

Έτσι, ο νέος δήμαρχος της πόλης Κ. Ζέρβας μπορεί να μην κέρδισε την πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο στις εκλογές, αλλά κατάφερε να μαζέψει όλους τους «ανεξάρτητους» και να τους κάνει «εξαρτημένους» από την διοίκηση του.

Ένας «ανεξάρτητος» υποψήφιος δήμαρχος ήταν ο Χάρης Αηδονόπουλος ο οποίος κατέλαβε μια έδρα στο δημοτικό συμβούλιο και ορίστηκε, άνευ όρων και «προγραμματικής συμφωνίας», αντιδήμαρχος κοινωνικής πολιτικής και αναπληρωτής δημάρχου. Ο «ανεξάρτητος» Αηδονόπουλος, στέλεχος της ΝΔ, πρώην αντιπεριφερειάρχης με την διοίκηση Τζιτζικώστα, αποτέλεσε επί δεκαετίες στέλεχος των γαλάζιων διοικήσεων της ΝΔ στο δήμο Θεσσαλονίκης και ιδιαίτερα της τελευταίας «πετυχημένης» διοίκησης του καταδικασμένου Παπαγεωργόπουλου που άφησε τεράστιες τρύπες στα ταμεία του δήμου. Ο ίδιος ο Αηδονόπουλος, μάλιστα, καλούσε στο δεύτερο γύρο σε ψήφο στο Ζέρβα γιατί είναι «ανεξάρτητος» όπως αυτός! Πλέον όλοι αντιλαμβάνονται το λόγο…

Ο Αηδονόπουλος όμως δεν είναι «μόνος του»… Άλλωστε ήταν κοινό προεκλογικό μυστικό στη Θεσσαλονίκη το ρητό: «Θέλεις να γίνεις Αντιδήμαρχος; Κατέβα για Δήμαρχος!». Λεκάκης και Κυριζίδης, άλλοι δύο «ανεξάρτητοι» υποψήφιοι δήμαρχοι που έβγαλαν από μια έδρα ο καθένας, δεν έμειναν παραπονεμένοι. «Τσίμπησαν» από μια αντιδημαρχία και ο στόχος επετεύχθη. Ο πρώτος, προερχόμενος από την πολυδιάσπαση της παράταξης Μπουτάρη, πρώην αντιδήμαρχος, έλεγε ότι «διώκονται» οι επιχειρηματίες της εστίασης στη πόλη (!), ενώ για το ζήτημα της καθαριότητας πιστεύει στη συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Ο δεύτερος, στέλεχος της ΝΔ, δε «γουστάρει» τα γκράφιτι διότι του χαλάνε την αισθητική και κυρίως δε «γουστάρει» τις πορείες και πρότεινε προεκλογικά την απαγόρευση των πορειών στο κέντρο της πόλης για να μην παραλύει η αγορά.

Απ’ όλα και για όλους έχει ο μπαξές (Ζέρβας)!

Κι αν δεν φτάνουν οι αντιδημαρχίες, δεν πειράζει. Υπάρχουν και οι θέσεις των εντεταλμένων συμβούλων και των προέδρων δημοτικών οργανισμών. Έτσι, για τη θέση του εντεταλμένου συμβούλου σε θέματα «πολιτικής προστασίας» ορίστηκε ο άλλος «ανεξάρτητος» υποψήφιος δήμαρχος Βασίλης Μωϋσίδης, ο οποίος εκλέχτηκε κι αυτός με μια έδρα. Πρόκειται για πρώην γενικό διευθυντή της αστυνομίας της Θεσσαλονίκης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Τα παιχνίδια εξουσίας όμως δε σταματούν εδώ. Στη θέση του προέδρου του Κέντρου Πολιτισμού Θες/νίκης βρίσκουμε τον Αλέξανδρο Μπαρμπουνάκη από τη παράταξη του Βούγια! Και φυσικά «αξιοποιούνται» πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι από τη παράταξη του Ταχιάου και την παράταξη του Ορφανού, καθώς 5 και 2 σύμβουλοι αντίστοιχα ανεξαρτητοποιήθηκαν και πλέον στηρίζουν τον Ζέρβα.

Το παραμύθι του «ανεξάρτητου» και με «νέες ιδέες» Ζέρβα!

Φυσικά, τη κύρια ευθύνη για όλο αυτό το ατελείωτο παιχνίδι εξουσίας και καρεκλών την έχει ο Ζέρβας. Πλάσαρε κι αυτός το μανδύα του «ανεξάρτητου» υποψηφίου κατά τη προεκλογική περίοδο καθώς δεν έτυχε να έχει το χρίσμα από τη ΝΔ, με την οποία κατέβηκε υποψήφιος βουλευτής το 2015. Πρώην αντιδήμαρχος με τη διοίκηση Μπουτάρη, «ξεχώρισε» στη προεκλογική εκστρατεία του για τις «τολμηρές» του κινήσεις όπως η δωρεά περιπολικού στην αστυνομία Θεσσαλονίκης από επιχειρηματίες φίλους του. Από ουσιαστικές και συγκεκριμένες θέσεις για την πόλη βέβαια, και να έψαχνε κανείς δεν μπορούσε να βρει.

Όσο και να προσπαθεί η διοίκηση Ζέρβα να πλασαριστεί σαν κάτι νέο, ανεξάρτητο και φρέσκο στη πόλη που ενώνει διάφορα κομμάτια της πολιτικής ζωής για το «καλό» των Θεσσαλονικέων, η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Τα δεδομένα και η ιστορία δείχνουν ότι έχουμε ένα διοικητικό «παζλ» διαφόρων παραγόντων της πόλης με σαφή δεξιά πολιτική ταυτότητα, όπου αρκετοί προέρχονται μέχρι και από τη «σκοτεινή» περίοδο Παπαγεωργόπουλου! Αυτό από μόνο του και χωρίς αναφορά στις προσθήκες από ΠΑΣΟΚ (παράταξη Βούγια ) και λοιπών στελεχών της διοίκησης Μπουτάρη, φτάνει και περισσεύει για να μας αποδείξει ότι η διοίκηση του Ζέρβα έρχεται από το κακό παρελθόν και δεν έχει τίποτα καινούργιο και ουσιαστικό να προσφέρει στη πόλη.

Ενότητα για τα συμφέροντα των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας, όχι των μεγαλοεπιχειρηματιών!

Ενώθηκαν, ξεκάθαρα, για να μοιράσουν τις καρέκλες και για να εξυπηρετήσουν «όλοι μαζί ενωμένοι» τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών της πόλης και πιθανών διεθνών «επενδυτών». Κανένας απ’ αυτούς δεν έχει κάνει τίποτα το ουσιαστικό τόσα χρόνια για την κοινωνία που πλήττεται κι αγκομαχά για την επιβίωση. Και μάλιστα πολλοί από αυτούς βρέθηκαν και σε θέσεις ευθύνης στην αυτοδιοίκηση, εφαρμόζοντας αντιλαϊκές πολιτικές.

Είχαν μάθει τόσα χρόνια σε αυξημένες, εντελώς αντιδημοκρατικές, πλειοψηφίες, και το σύστημα της απλής αναλογικής φάνηκε να τους «χαλάει τη σούπα» της εξουσίας. Όμως, όπως βλέπουμε, ξεπέρασαν κι αυτόν τον «σκόπελο». Πατώντας, βέβαια, στις τροποποιήσεις που εσκεμμένα για λόγους «κυβερνησιμότητας» έφερε η ΝΔ κατάφεραν να περιορίσουν σημαντικά την όποια αναλογικότητα των εκλογών στα διοικητικά όργανα του δήμου (Επιτροπή Ποιότητας, Οικονομική Επιτροπή).

Εμείς, από τη δική μας μεριά, οι εργαζόμενοι/ες, οι άνεργοι/ες, οι νέοι και οι νέες, οι άνθρωποι του καθημερινού αγώνα που ξέρουμε τι θα πει μεροκάματο, εκμετάλλευση, αγωνία για να βρούμε δουλειά, αγωνία μην απολυθούμε, που «δε μας βγαίνει» ο μήνας με το μισθό που παίρνουμε, που αγκομαχούμε στη κυκλοφοριακή κίνηση του κέντρου και που στριμωχνόμαστε μέσα στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ, δε πρέπει να επιτρέψουμε αυτό το θεατράκι να παίζεται στις πλάτες μας. Με μαζικούς, αποφασιστικούς αγώνες, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να σταματήσουμε όποιο σχέδιο της νέας διοίκησης και της κυβέρνησης επιτεθεί στις ανάγκες και τα δικαιώματά μας.

Η είσοδος της «Πόλης Ανάποδα-Δύναμης Ανατροπής» στο δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης, ενός δημοτικού σχήματος της ανατρεπτικής Αριστεράς που ενώνει αριστερές οργανώσεις (μεταξύ αυτών και το «Ξ»), εργαζόμενους/ες, άνεργους/ες, αγωνιστές/ριες των διαφόρων κινημάτων της πόλης, είναι μια ευκαιρία να δοθεί φωνή στα αιτήματα και τις διεκδικήσεις των παραπάνω εντός δημοτικού συμβουλίου. Από εκεί και πέρα, πρέπει να οργανωθούμε και να παρέμβουμε στις γειτονιές, καλώντας τους κατοίκους της πόλης να πλαισιώσουν τους αγώνες για μια Θεσσαλονίκη βιώσιμη για την κοινωνία και έναν Δήμο στην υπηρεσία των πολιτών και των εργαζομένων της κι όχι των μεγαλοεπιχειρηματιών!

Μικρές καθημερινές ιστορίες εργοδοτικής βαρβαρότητας

Τα καθημερινά άσχημα νέα που φτάνουν από την αγορά εργασίας αποδεικνύουν ότι παρά τις εξαγγελίες, τίποτα δεν έχει αλλάξει στην ουσία της εργασιακής εκμετάλλευσης. Μάλιστα, φαινόμενα που στο παρελθόν τα βλέπαμε σπανιότερα, εργατικά ατυχήματα-δολοφονίες, σωματική βία εργοδοτών ενάντια στους εργαζόμενους, θρασύτατες επιθέσεις εργοδοτών σε ελεγκτές εργατικής-ασφαλιστικής νομοθεσίας, μηνύσεις σε εργαζόμενους που «τολμούν» να αναφέρουν απλά την αλήθεια σε ελέγχους του ΣΕΠΕ-ΙΚΑ, συμβαίνουν όλο και πιο συχνά! Παρακάτω ακολουθούν μερικά παραδείγματα βγαλμένα, όχι από κάποιο φανταστικό εργασιακό εφιάλτη, αλλά από πραγματικά περιστατικά που συνέβησαν το τελευταίο διάστημα, σε απόσταση λίγων ημερών μεταξύ τους:

Στα κρατητήρια για «κλοπή» ανασφάλιστη εργαζόμενη 

Σύμφωνα με πρόσφατες καταγγελίες, μια μεταπτυχιακή φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Κρήτης, που εργαζόταν σε μεσιτικό γραφείο στο Ηράκλειο, αναγκάστηκε να περάσει ένα Σαββατοκύριακο στο κρατητήριο. Μετά από έλεγχο του Περιφερειακού Ελεγκτικού Κέντρου του ΕΦΚΑ στη συγκεκριμένη επιχείρηση, διαπιστώθηκε ότι η Ν.Κ. δούλευε ανασφάλιστη. Έτσι, ο εργοδότης αποφάσισε να την καταγγείλει για… υπεξαίρεση! Όχι απλά θύμα εκμετάλλευσης λοιπόν, αλλά και κατηγορούμενη επειδή η επίσκεψη του ελεγκτικού μηχανισμού δεν άρεσε στον εργοδότη!

Εργοδότης επιτίθεται λεκτικά και απειλεί επιθεωρητή του Σ.ΕΠ.Ε.  

Και αν νομίζουμε ότι τα έχουμε δει όλα, έρχεται συνέχεια. Ένα άλλο πρόσφατο νέο από τον κόσμο της εργασιακής αυθαιρεσίας έρχεται από τη Χίο. Εργοδότης επιτέθηκε λεκτικά και απείλησε με χρήση βίας τον επιθεωρητή εργασίας του ΣΕΠΕ Πάνο Κορφιάτη, όταν ο τελευταίος «τόλμησε» να του κάνει έλεγχο και να βρει, μάλιστα, «λαβράκι»! Η αποκάλυψη ότι στην επιχείρησή του υπήρχε αδήλωτη εργαζόμενη, ήταν αρκετή για να εξοργίσει τον επιχειρηματία γκάνγκστερ ο οποίος πολιτεύεται με τη ΝΔ (τι παράξενο!). Όταν μάλιστα ο επιθεωρητής αποφάσισε να δημοσιοποιήσει το περιστατικό, ο επιχειρηματίας απάντησε ότι πρόκειται για fake news και ότι σκοπεύει να κινηθεί νομικά εναντίον του! Θράσος χωρίς όρια!

Εργάτης σε εργοστάσιο της «ΔΕΛΤΑ» αυτοκτονεί υπό την πίεση εκβιασμών της εργοδοσίας

Τα εργατικά ατυχήματα είναι από μόνα τους ένα ξεχωριστό, μεγάλο κεφάλαιο στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης που ζούμε. Το φαινόμενο αυτό τείνει να γίνει μια «συνηθισμένη» καθημερινότητα καθώς μαθαίνουμε συνεχώς για θανάτους εργαζομένων που οφείλονται στα ελλιπή μέτρα ασφάλειας, την ακραία εντατικοποίηση, κ.α. Επιπλέον, απ’ ότι φαίνεται, οι εργοδότες ασκούν τέτοια πίεση στους εργαζόμενους, που μπορεί να τους οδηγήσουν ακόμη και στην αυτοκτονία. 

Έτσι στην επιχείρηση ΔΕΛΤΑ, του ομίλου Vivartia στο Πλατύ Ημαθίας, ένας 38χρονος εργάτης αυτοκτόνησε μπροστά στην απειλή της ανεργίας. Η εταιρεία σκοπεύει να κλείσει το συγκεκριμένο εργοστάσιο και προκειμένου να ελαχιστοποιήσει τις αντιδράσεις των εργαζομένων, τους πρότεινε «εθελούσιες εξόδους». Ο εργαζόμενος που αρχικά υπέγραψε την αίτηση κάτω από την πίεση της εργοδοσίας, στη συνέχεια ζήτησε να πάρει πίσω την υπογραφή του, κάτι που η εταιρεία αρνήθηκε, οδηγώντας τον στην απελπισία και τελικά στην αυτοκτονία[3].

Το κεφάλαιο επιτίθεται! 

Το κεφάλαιο δε μπορεί να προσαρμοστεί στην ιδέα ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, σαν το ΙΚΑ και το ΣΕΠΕ, μπορούν να λειτουργήσουν στοιχειωδώς και να πράττουν το αυτονόητο: να ελέγχουν τη τήρηση της εργασιακής-ασφαλιστικής νομοθεσίας. Έτσι, μπροστά στην ασυδοσία που επικρατεί γενικά στην τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, μια παροδική ένταση των ελέγχων από το ΙΚΑ και το ΣΕΠΕ μπορεί να βγάλει εργοδότες απ’ τα ρούχα τους διότι θεωρείται «ωμή παρέμβαση στην υγιή επιχειρηματικότητα». 

Αποδεικνύεται όμως ότι αυτή η επιχειρηματικότητα μόνο «υγιής» δεν είναι! Αποδεικνύεται επίσης, ότι παρά την αύξηση του εξευτελιστικού κατώτατου μισθού κατά 50 ευρώ, την κατάργηση του ακόμα πιο εξευτελιστικού υποκατώτατου μισθού και την κάπως μεγαλύτερη ένταση των θεσμικών ελέγχων, η καθημερινότητα των εργαζομένων δε βελτιώνεται. Ίσα- ίσα το κεφάλαιο επιτίθεται θεωρώντας πως δε το αγγίζει κανένας νόμος και κανένας έλεγχος κι ότι οποιαδήποτε «παρέμβαση» στην ελευθερία του να ξεζουμίζει τους εργαζόμενους για τα κέρδη του μπορεί να  απαντάται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση της εργασιακής εκμετάλλευσης! 

Γι’ αυτό, δεν αρκούν κάποια ημίμετρα, που θα «αναγκάζουν» τους εργοδότες να «συμμορφώνονται» περιστασιακά και μετά ξανά τα ίδια και χειρότερα. Πρέπει ως εργαζόμενοι να οργανωθούμε και να παλέψουμε ώστε η παραγωγή και η οικονομία να ελέγχονται από την κοινωνία και να τις διαχειρίζονται οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, με δημοκρατικό σχεδιασμό και ριζικά καλύτερους όρους εργασίας!

Εργατικά ατυχήματα: Σπάει ο «μύθος» της εργασιακής κανονικότητας

Όλο το προηγούμενο διάστημα, και εν μέσω εκλογικής περιόδου, η κυβέρνηση πανηγύριζε ότι έδωσε «ανάσες» στο κόσμο της εργασίας με τα μέτρα που περνούσε, εννοώντας τη μικρή αύξηση του κατώτατου μισθού (που εν μια νυκτί μνημονίων κατέβηκε από τα 751 στα 586!), τη κατάργηση του υποκατώτατου για νέους κάτω των 25 ετών κ.α. Προφανώς αυτά τα μέτρα, όσο μικρά και αν είναι, για τους εργαζόμενους αποτέλεσαν μια ελάχιστη ανακούφιση, μια και ζούν σε ασφυκτικό πλαίσιο λιτότητας. Από αυτό μέχρι να μιλάει η υπουργός εργασίας για «άλλη εποχή», «μεταμνημονιακή περίοδο» στην οποία «πρωταγωνιστές είναι οι εργαζόμενοι» υπάρχει όμως μια τεράστια απόσταση! Ποια είναι, λοιπόν, η πραγματικότητα; 

Η πραγματικότητα «πονάει» τους εργαζόμενους… 

Πρόσφατα βγήκε στην επιφάνεια δημοσίευμα που μας πληροφορεί για 82 εργατικά ατυχήματα εκ των οποίων 2 θανατηφόρα στο Νομό Ηρακλείου μέσα στο 2019! Το τελευταίο, μάλιστα, είχε θύμα έναν 60χρονο (!) οικοδόμο που έπεσε από ύψος 8 μέτρων και άφησε μετά από λίγες ώρες την τελευταία του πνοή. Σύμφωνα με το Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου (ΕΚΗ) «…αρκετές είναι και οι περιπτώσεις, που υπό τον φόβο το θύμα να βρεθεί χωρίς μεροκάματο, τα στόματα μένουν κλειστά και τα εργατικά ατυχήματα δεν καταγράφονται. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που εργαζόμενοι που ενεπλάκησαν σε εργατικό ατύχημα, αποφασίζουν να καταγγείλουν το συμβάν εκ των υστέρων». Μιλάμε, δηλαδή, για μια εργασιακή ζούγκλα, όπου κυριαρχεί ο φόβος διεκδίκησης ακόμα και των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων! Κι ακόμα δεν έχουμε μπει στη καρδιά της καλοκαιρινής σεζόν όπου η εντατικοποίηση της εργασίας φτάνει «κόκκινο», καθώς η οικονομία της Κρήτης στηρίζεται κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος στο τουρισμό! 

Ο «μύθος» της εργασιακής «κανονικότητας» σπάει… 

Στοιχεία που έρχονται συνεχώς από το ΣΕΠΕ (Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας) αποκαλύπτουν την αλήθεια που μάλλον είναι και «επιεικής» σε σχέση με το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος καθώς, όπως είπαμε, δε καταγγέλλονται όλα τα εργατικά ατυχήματα εξαιτίας των λόγων που αναφέρθηκαν. Τα στοιχεία λένε ότι:  

• Σύμφωνα με τη Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Επιθεωρητών Εργασίας (Π.Ο.Σ.ΕΠ.Ε.) την οκταετία 2010-2018, έγιναν 451.532 έλεγχοι από Επιθεωρητές τόσο της Ασφάλειας και Υγείας της Εργασίας όσο και των Εργασιακών Σχέσεων έναντι 438.095 το διάστημα 2002–2009. 
• Παράλληλα την περίοδο 2010-2018, τα δηλωθέντα ατυχήματα στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) ανήλθαν σε 46.207 έναντι 50.286 το διάστημα 2002–2009. 

Αποκαλυπτικά τα στοιχεία! Με λίγα λόγια, τη περίοδο επιβολής των μνημονίων και σφαγής των εργασιακών δικαιωμάτων (2010-2018), οι έλεγχοι από το ΣΕΠΕ ήταν ελάχιστα περισσότεροι από αυτούς την περίοδο της «κανονικότητας» 2002–2009! Βέβαια, όσοι/ες δουλεύαμε εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας 2000, θυμόμαστε καλά ότι η Επιθεώρηση Εργασίας ήταν κάτι σα το Πάσχα και τα Χριστούγεννα! Γινόντουσαν έλεγχοι εθιμοτυπικά, 1-2 φορές το χρόνο και πάλι όχι σε όλες τις επιχειρήσεις, ενώ πολλές φορές οι εργοδότες ειδοποιούταν κιόλας!  

Προσωπικά, δούλευα ανασφάλιστος 5 χρόνια σε επιχείρηση εστίασης όπου διεκδίκησα και πέτυχα μαζί με συναδέλφους τη καταβολή ασφαλιστικών και εργατικών διαφορών! Η ανασφάλιστη εργασία ήταν από τότε «καθεστώς». Άρα μπορούμε να φανταστούμε πόσο ανεπαρκής αριθμός ελέγχων είναι ο παραπάνω για τη περίοδο εργασιακής βαρβαρότητας από το 2010 και μετά! Έπειτα, το δεύτερο στοιχείο με τα δηλωθέντα ατυχήματα να είναι λιγότερα (!) τη περίοδο 2010-2018 από τη περίοδο 2002-2009 επιβεβαιώνει τη ζοφερή πραγματικότητα για τους εργαζόμενους και το πραγματικό πρόβλημα που υπάρχει στην αγορά εργασίας σε αντίθεση με όσα «πανηγυρικά» υποστηρίζει η κ. Αχτσιόγλου! 

Επείγουν μαζικές προσλήψεις στο ΣΕΠΕ και τσουχτερά πρόστιμα! 

Και στα δύο δημοσιεύματα, οι φορείς (ΕΚΗ, Π.Ο.Σ.ΕΠ.Ε.) μιλούν για ελλιπές προσωπικό επιθεωρητών εργασίας λόγω του αποδεκατισμού του ΣΕΠΕ τα χρόνια των μνημονίων και για την ανάγκη μαζικών προσλήψεων σε μια τόσο νευραλγική θεσμική υπηρεσία ελέγχου των εργασιακών σχέσεων. Είναι, πλέον, προφανές ότι χωρίς έναν ελεγκτικό θεσμό στην υπηρεσία των εργαζομένων που θα σαρώνει με ελέγχους και πλήρες προσωπικό όλο το φάσμα της ιδιωτικής οικονομίας, δε μπορούν οι εργαζόμενοι να νιώθουν ασφαλείς για τη ζωή και τα δικαιώματά τους. Και φυσικά είναι σημαντικό να είναι «τσουχτερά» τα πρόστιμα και όχι για τα μάτια του κόσμου, ώστε να συμμορφώνονται οι εργοδότες που παρανομούν. 

Για να γίνουν όλα αυτά βέβαια χρειάζεται οργάνωση των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς που να πιέζουν για τέτοια μέτρα, να καταγγέλουν τις παρανομίες, και να προστατεύουν όσους τολμούν να μιλάνε και να διεκδικούν τα δικαιώματα τους! 

Με αφορμή την απεργία στο κλάδο των διανομέων στις 11/4

Απεργία καλέστηκε για τις 11 Απρίλη στο κλάδο των διανομέων (ντελίβερι, κούριερ, καθώς και οι εξωτερικοί συνεργάτες) από το σωματείο «Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλων». Η κινητοποίηση αυτή γίνεται σε μια περίοδο που τα εργατικά ατυχήματα ειδικά στο κλάδο των διανομέων της εστίασης έχουν πάρει χαρακτήρα «επιδημίας». Ο εντεινόμενος ανταγωνισμός μεταξύ των μαγαζιών στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης και η ανυπαρξία των ελεγκτικών μηχανισμών για την πολλαπλά πετσοκομμένη εργατική νομοθεσία, έφεραν την ακόμα μεγαλύτερη εντατικοποίηση στους χώρους δουλειάς και ειδικότερα στο χώρο της εστίασης.

Την ίδια στιγμή βλέπουμε την εργοδοτική αυθαιρεσία να χτυπάει κόκκινο, καθώς έχουμε περιπτώσεις εργοδοτών που προβαίνουν ακόμη και σε ξυλοδαρμούς διανομέων που αντιδρούν ή ομάδες «κυνηγημένων» εργοδοτών όπου συνεννοούνται μεταξύ του για ελέγχους της Επιθεώρησης Εργασίας ή εργαζόμενους που διεκδικούν δικαιώματα!

Κάποιες θετικές εξελίξεις που δε λύνουν όμως το πρόβλημα…

Πρόσφατα, και στον απόηχο των δεκάδων απανωτών εργατικών ατυχημάτων στο χώρο των διανομέων, είχαμε κάποια θετικά μέτρα που αναγκάστηκε να πάρει η κυβέρνηση. Μετά την μικρή αύξηση του κατώτατου μισθού και την κατάργηση του υποκατώτατου για νέους/νέες κάτω των 25 ετών, ήρθε η εγκύκλιος που εξέδωσε ο γραμματέας του υπουργείου εργασίας στα τέλη του 2018 και προβλέπει: τη συντήρηση του οχήματος με ευθύνη του εργοδότη, την παροχή εταιρικού δικύκλου, συν κάποια ακόμα μέτρα προστασίας των διανομέων.

Όμως, με την ανεργία στα ύψη και το χαμηλό βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων λόγω των πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζει απαρέγκλιτα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και στηρίζει όλος ο συρφετός του αστικού μπλοκ ΝΔ-ΚΙΝΑΛ-Εν.Κεντρώων-Ποτάμι, οι εργαζόμενοι είναι φυσικό να το σκέφτονται δυο και τρεις φορές (ή και καθόλου) να αντιδράσουν όταν εργοδότες παρανομούν εις βάρος τους. Άρα το ζήτημα που μπαίνει αντικειμενικά είναι: Ωραία αυτά τα μέτρα αλλά ποιος θα τα εφαρμόσει όταν οι μνημονιακές πολιτικές έχουν ισοπεδώσει τα πάντα στην αγορά εργασίας; Όταν ξέρουν μέχρι και τα μηχανάκια των ντελιβεράδων ότι η ελαστική σχέση εργασίας και το «μισό» ένσημο (στη καλύτερη περίπτωση) είναι πια «άγραφοι» νόμοι; Όταν δεν λειτουργούν όπως πρέπει οι ελεγκτικοί μηχανισμοί για να επιβάλλουν τακτικά τα πρόστιμα που προβλέπονται;

Πως προχωράει το πράγμα…

Σίγουρα η απεργία και ο μαζικός ενωτικός αγώνας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς μπορούν να φέρουν τα πάνω-κάτω στον εργασιακό τους βίο. Αλλά αυτό χρειάζεται μαζική οργάνωση σε σωματεία και εργατικές συλλογικότητες, και καλά επεξεργασμένο σχέδιο δράσης. Δυστυχώς, σήμερα, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει καθώς η πλειοψηφία των ηγεσιών των συνδικαλιστικών φορέων είναι είτε διεφθαρμένες και εργοδοτικές (ΓΣΕΕ) είτε στενά κομματικές (σωματεία που ελέγχονται από το ΚΚΕ και που εμπλέκονται σε αγώνες μόνο όταν τους ελέγχουν πλήρως), ενώ σε κάποιες περιπτώσεις σωματεία που ελέγχονται από τον αναρχικό χώρο έχουν πρόβλημα με τον τρόπο απεύθυνσης που επιλέγουν προς τους εργαζόμενους, με συνέπεια να συσπειρώνουν έναν πολύ στενό πυρήνα ανθρώπων. Όλα αυτά προφανώς δεν δίνουν προοπτική στον/στην εργαζόμενο/εργαζόμενη.

Η απεργία της 11ης Απρίλη είναι μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη που όμως είναι δύσκολο να έχει την απαιτούμενη μαζικότητα λόγω των αντικειμενικών συνθηκών που εξηγήσαμε πιο πάνω. Ο αγώνας των διανομέων όμως πρέπει να συνεχιστεί και να έχει την στήριξη όλων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων!

Πόσο «ανεξάρτητοι» και «ακομμάτιστοι» είναι οι άπειροι υποψήφιοι δήμαρχοι στη Θεσσαλονίκη

25+ οι υποψήφιοι δήμαρχοι για το δήμο Θεσσαλονίκης, αριθμός ρεκόρ για τη πόλη. Ή νοιάστηκαν όλοι ξαφνικά για το «καλό» της πόλης ή λόγω του νέου εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής θέλει να κάνει ο καθένας το «κομμάτι» του κι ότι αρπάξει από ψήφους!

Η απλή αναλογική και τα «κομμάτια» της πίτας

Το νέο εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής το οποίο θα ισχύσει από φέτος για τις δημοτικές εκλογές είναι προφανώς πιο προοδευτικό από το προηγούμενο. Και κάνει πιο δύσκολο, ειδικά εν μέσω της πολιτικής κρίσης που βιώνουμε, να βγει ένας δήμαρχος που θα έχει πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο (για να γίνει αυτό πρέπει ένας συνδυασμός να πάρει το 50% των ψήφων, κάτι που είναι μάλλον απίθανο για τους περισσότερους δήμους). Έτσι λοιπόν, διάφοροι ετοιμάζονται για την επόμενη μέρα, διεκδικώντας να έχουν «κομμάτι» των ψήφων στο δημοτικό συμβούλιο ώστε η ψήφος τους να είναι απαραίτητη προκειμένου να σχηματιστεί μια πλειοψηφία. Γιατί, διάφορα τέτοια «κομμάτια» μπορούν, όταν το απαιτήσουν οι συνθήκες, να συνθέσουν το παζλ των συμφερόντων των μεγαλοεπιχειρηματιών της πόλης και κάθε διεθνή «επενδυτή»!

Δε θα μιλήσουμε εδώ για τους επίσημους υποψήφιους της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ που αντιπροσωπεύουν τις πολιτικές του συστήματος, ο ένας με το παραδοσιακό δεξιό τρόπο και η άλλη με λίγες «ενοχές» ψευτοπροοδευτικότητας! Ούτε θα αναφερθούμε εδώ για τα υπόλοιπα κατεβάσματα της ΝΔ, Ψωμιάδης και Ορφανός, και του ΠΑΣΟΚ (Βούγιας). Στους Θεσσαλονικείς είναι εν πολλοίς γνωστό τι αντιπροσωπεύουν οι παραπάνω «προσωπικότητες».

Ο μανδύας του «ανεξάρτητου»

Ο λόγος γίνεται για τους λεγόμενους «ανεξάρτητους», «ακομμάτιστους» υποψήφιους. Αυτοί προέρχονται κυρίως από τη παράταξη του απερχόμενου δήμαρχου Μπουτάρη που διαλύθηκε λόγω της απόφασής του να μην είναι ξανά υποψήφιος. Να θυμίσουμε ότι η παράταξη του Μπουτάρη στηρίχτηκε δυο φορές από το ΠΑΣΟΚ κερδίζοντας και τις δυο τη διοίκηση του δήμου Θεσσαλονίκης. Το πόσο ακομμάτιστοι είναι, λοιπόν, το δείχνει κατ’ αρχήν η κομματική στήριξη που είχαν!

Βέβαια, όσο ανεξάρτητος κι αν το παίζεις, οι πράξεις σου, οι προτάσεις και η καθημερινότητα πάντα θα «αποκαλύπτουν» ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετείς. Έτσι, για παράδειγμα, η πρόταση του υποψηφίου δημάρχου και νυν αντιδημάρχου Λεκάκη σε συνάντηση που είχε με επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον χώρο εστίασης (ιδιοκτήτες καφέ, μπαρ, εστιατορίων) στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για το «δήμαρχο της νύχτας» που θα βάλει τέλος στο «διωγμό» τους (!) δείχνει ξεκάθαρα ποιους επιλέγει να εκπροσωπήσει ο συγκεκριμένος υποψήφιος! Ο άγραφος νόμος του «μισού ενσήμου», η μη καταβολή δεδουλευμένων (ειδικά δώρων – επιδομάτων – αργιών), η εξαναγκαστική επιστροφή τους στους εργοδότες με συνοδεία μπράβων στα ΑΤΜ, οι συνεχείς απολύσεις, οι μηνύσεις στους εργαζόμενους/ες που διεκδικούν τα δικαιώματά τους, τα συνεχώς αυξανόμενα εργατικά ατυχήματα, οι ξυλοδαρμοί των ντελιβεράδων, η ανεξέλεγκτη κατάληψη δημόσιων χώρων με τραπεζοκαθίσματα, η απροκάλυπτη φοροδιαφυγή, είναι πράγματα που μάλλον «δεν άκουσε» ο κ. Λεκάκης (βλ. ενδεικτικά εδώ, εδώ κι εδώ)! Καμία αίσθηση της πραγματικότητας!

Σε ότι αφορά το θέμα της καθαριότητας, είπε πως δεν υπάρχει θέμα ιδιωτικοποίησης αλλά «Πιστεύουμε βεβαίως και στη συνεργασία δημοσίου και ιδιωτικού τομέα…»!!! Αποκαλυπτικά «ξεκάθαρος» θα λέγαμε! Και εδώ λοιπόν «ανεξάρτητος» ο Λεκάκης από τα ιδιωτικά συμφέροντα…

Ταυτόχρονα, περνάει και μια βόλτα από Μητρόπολη Θεσσαλονίκης για να συναντήσει τον ομοφοβικό ρατσιστή Άνθιμο, και να δηλώσει ότι «Μπορούμε να αναδείξουμε τους δρόμους της Ορθοδοξίας στην κεντρική Μακεδονία»! Αυτός ο κύριος ανήκε στην υποτίθεται «προοδευτική» παράταξη του Μπουτάρη…

Περιπολικά και γκράφιτι

Και εκεί που νομίζουμε πως τα έχουμε δει όλα, ο έτερος υποψήφιος δήμαρχος προερχόμενος επίσης από τη παράταξη Μπουτάρη, Ζέρβας, αντιλήφθηκε ότι από τη πόλη έλειπε ένα περιπολικό και έπεισε «γνωστούς και φίλους που δραστηριοποιούνται στο χώρο των επιχειρήσεων» να χρηματοδοτήσουν την αγορά του! Ομολογούμε πως τέτοιες «δωρεές» από επιχειρηματίες γίνονται συνήθως «χωρίς αντάλλαγμα» διότι είναι γνωστό πως η αστική τάξη της χώρας διακατέχεται από «ηθικές» αρχές και «υψηλό αίσθημα προσφοράς»!

Αναρωτιόμαστε αν ο κ. Ζέρβας θα είχε την ίδια «αποφασιστικότητα» ώστε να πείσει τους επιχειρηματίες της πόλης να τηρούν τουλάχιστον τον ισχύοντα πετσοκομμένο εργασιακό νόμο για τους εργαζόμενους που ξεζουμίζονται κυριολεκτικά για μισθούς των 400-500 ευρώ!

Ένας άλλος υποψήφιος που αυτοπαρουσιάζεται σαν «ανεξάρτητος», «ακομμάτιστος», κτλ, είναι ο Μ. Κυριζίδης που εκλέχτηκε με τη παράταξη της ΝΔ «Εντάξει» του Καλαφάτη. Ο ίδιος, στέλεχος της ΝΔ, προχωράει σε «τολμηρές» προτάσεις όπως π.χ. η καταπολέμηση των γκράφιτι (!) και μας λέει: «Σταματήστε να θεωρείτε τον δημόσιο χώρο προσωπικό σας δικαίωμα, όχι γιατί διαφωνώ με την αισθητική σας ή τα μηνύματά σας, αλλά γιατί θέλω να πάψετε να νομίζετε ότι όσοι δεν γράφουν ή δεν καταστρέφουν είναι πρόβατα ενώ εσείς είστε μάγκες».

Θα ήταν μια αστεία δήλωση αν δεν ήταν μια επικίνδυνη προσέγγιση από έναν δεξιό (συγγνώμη «ανεξάρτητο») δημοτικό σύμβουλο που μάλλον προσβλέπει σε «άλλου» είδους (δηλαδή εμπορικές) χρήσεις των δημόσιων χώρων σαν κι αυτές που μας έχουν συνηθίσει οι ομοϊδεάτες του τόσα χρόνια!

Όμως ο «ανεξάρτητος» Κυριζίδης δε σταματάει εδώ. Δε λέει κουβέντα, βέβαια, για τα καθημερινά προβλήματα των εργαζομένων, των άνεργων, των ανθρώπων που στριμώχνονται στα λεωφορεία, τη φασιστική απειλή στη πόλη αλλά τον ενδιαφέρει μόνο η «απρόσκοπτη» λειτουργία της αγοράς! Γι’ αυτό προτείνει την «απαγόρευση των πορειών στο κέντρο της πόλης, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (;). Όλες οι υπόλοιπες πορείες – διαμαρτυρίες θα γίνονται στη Νέα Παραλία όπου και οι συμμετέχοντες θα έχουν περισσότερο κοινό (!) και η αγορά δε θα παραλύει». Ξεκάθαρο. Ο κ. Κυριζίδης τάσσεται «ανεξάρτητα» με τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών και των εμπόρων θέλοντας να απαγορεύσει τις διεκδικήσεις και τους αγώνες των εργαζομένων και της κοινωνίας.

Όχι «μια απ’ τα ίδια» στο δήμο Θεσσαλονίκης!

Ποιοι από όλους αυτούς τους υποψηφίους «σωτήρες» είχαν εμπλοκή το προηγούμενο διάστημα σε κάποια μάχη για τα τεράστια προβλήματα που αφορούν τόσο τους κατοίκους της πόλης όσο και τη κοινωνία συνολικά; Οι περισσότεροι αποτελούν καριερίστες και τοπικούς παράγοντες που φιλοδοξούν να περάσουν αύριο στη κεντρική πολιτική σκηνή για να υπηρετήσουν πιο σθεναρά και «ανεξάρτητα» τα ίδια επιχειρηματικά συμφέροντα που υπηρετούν ή θέλουν να υπηρετήσουν στους δήμους.

Κι όμως στη πόλη ξεχωρίζει κάτι. Εν όψει εκλογικής μάχης στο δήμο Θεσσαλονίκης, συλλογικότητες της ριζοσπαστικής Αριστεράς (μέσα σε αυτές και το Ξεκίνημα) αλλά και αγωνιστές/ριες ανένταχτοι/ες συνεργάστηκαν και ιδρύσαν μέσω δημοκρατικών συνελεύσεων χωρίς «αυτοανακυρηχθέντες» υποψηφίους δημάρχους (όπως συνηθίζουμε να βλέπουμε) ένα νέο μαχητικό δημοτικό σχήμα με όνομα Η πόλη ανάποδα-αριστερό ριζοσπαστικό σχήμα. Το σχήμα συνθέτουν εργαζόμενοι/ες, άνεργοι/ες, μικροεπαγγελματίες και αγωνιστές/ριες από κοινωνικά κινήματα και εργασιακούς χώρους.

Αυτούς ακριβώς θέλει και να εκφράσει η «Πόλη Ανάποδα». Τη κοινωνική πλειοψηφία της πόλης υιοθετώντας το μοντέλο της συλλογικής εκπροσώπησης. Το εξώδικο που ήδη δεχτήκαμε  από μεγαλοεπιχειρηματίες, στο μικρό χρονικό διάστημα ύπαρξής του σχήματος, έχει δείξει «που το πάμε» και τι θέλουμε να κάνουμε.

Αξίζει λοιπόν να το στηρίξουμε και να συμμετέχουμε στις επόμενες δράσεις απέναντι στη «μια από τα ίδια» σαπίλα που θα παρελάσει στο δήμο Θεσσαλονίκης!