Οι εκλογές στο ΣΕΤΕΠΕ Θεσ/νίκης τελείωσαν, το πρόβλημα παραμένει…

Τελείωσε άλλη μία εκλογική διαδικασία στο Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τουριστικών & Επισιτιστικών Επιχειρήσεων, (ΣΕΤΕΠΕ) Θεσ/νίκης-Πιερίας-Χαλκιδικής και αν κρίνουμε από τα νούμερα συμμετοχής, μάλλον άφησε αδιάφορους τους εργαζόμενους στο κλάδο. Προσήλθαν και ψήφισαν 508 συνάδελφοι, αριθμός πραγματικά πολύ μικρός αν σκεφτεί κανείς τους δεκάδες χιλιάδες συναδέλφους που εργάζονται στον κλάδο της εστίασης.

Ένας πολλαπλά χτυπημένος κλάδος

Τα 6 χρόνια άθλιων μνημονιακών πολιτικών μείωσαν δραματικά το εισόδημα των εργαζομένων γενικά αλλά ειδικότερα στον επισιτισμό-τουρισμό όπου και πριν τη κρίση επικρατούσε μία «άλλη» ξεχωριστή κατάσταση στην οποία πολλοί εργοδότες καταπατούσαν πολλά δικαιώματα και παροχές των εργαζομένων.

Με το ξέσπασμα της κρίσης, τα αφεντικά, με τη βοήθεια των αντεργατικών νόμων αποθρασύνθηκαν και δεν κρατούσαν πια ούτε τα προσχήματα! Δεν τηρούσαν και δεν τηρούν καν το πετσοκομμένο εργασιακό νομικό καθεστώς, θεσπίζοντας δικούς τους άγραφους νόμους εργασιακής γαλέρας στις επιχειρήσεις τους.

Απαξιωμένος συνδικαλισμός – και όταν κυριαρχεί η Αριστερά

Η κατάσταση που επικρατεί στα περισσότερα συνδικάτα όλων σχεδόν των κλάδων είναι αποκρουστική προς τους εργαζόμενους.

Η έλλειψη δημοκρατίας, η γραφειοκρατία, η προδοτική-ξεπουλημένη ηγεσία κεντρικών συνδικαλιστικών φορέων (ΓΣΕΕ, ΕΚΘ, κλπ) και η απουσία των σωματείων από τη καθημερινότητα των εργαζομένων έχουν καταντήσει τον συνδικαλισμό εντελώς απαξιωμένο στα μάτια της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης.

Ο εργαζόμενος δεν βλέπει καν το λόγο να γραφτεί στο σωματείο του κλάδου του και να «σπαταλήσει τζάμπα» το λίγο ελεύθερο χρόνο που έχει από τα εξοντωτικά ωράρια της δουλειάς. Ειδικά στο κλάδο της εστίασης, όπου έχει καταντήσει αναλώσιμος, δεν βλέπει καμία προοπτική στα σωματεία του κλάδου. Συνεπώς οι διαδικασίες (συνελεύσεις, εκλογές, παρεμβάσεις) στους κόλπους των συνδικάτων είναι απαξιωμένες και άμαζες όπως φάνηκε ξεκάθαρα και στη Θεσσαλονίκη.

Το ΣΕΤΕΠΕ παρόλο που κυριαρχείται εξολοκλήρου από αριστερές παρατάξεις, την Ταξική Ενότητα (ΚΚΕ) τη ΛΑΝΤΖΑ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) την Αντεπίθεση στον Επισιτισμό (ΟΚΔΕ) και με ηγέτιδα δύναμη την παράταξη του ΚΚΕ, δεν έχει καταφέρει να προσελκύσει εργαζόμενους.

Οι αντικειμενικές δυσκολίες που αναφέραμε και αναγνωρίζουμε δε δικαιολογούν σε κανένα βαθμό το πολύ μικρό αριθμό των συναδέλφων που συμμετείχαν στις εκλογές διάρκειας 5 ημερών (7-9 Δεκ. αρχικά και παράταση 13-14 Δεκέμβρη, μετά από απόφαση της Ταξικής Ενότητας) και αφορούσαν τις περιοχές Θεσ/νίκης, Πιερίας και Χαλκιδικής!!!

Μπορεί το ΚΚΕ να πέτυχε ξανά να κυριαρχήσει συντριπτικά στο ΣΕΤΕΠΕ αλλά πέτυχε παράλληλα να απαξιώσει ακόμα περισσότερο την εικόνα του Συνδικάτου αφού για 5ήμερη διαδικασία συμμετείχαν 508 άτομα! Κοσμοσυρροή δεν το λες! Μάλλον κυριαρχία των μικροκομματικών συμφερόντων το λες, απ’ αυτά που έχουν σιχαθεί οι εργαζόμενοι και από αυτά που βάζουν εμπόδια στην ανάδειξη υγιών συνδικαλιστικών δυνάμεων!

Θα ευχόμασταν το ΚΚΕ, έχοντας τη διοίκηση του ΣΕΤΕΠΕ, να είχε ενημερώσει το προηγούμενο διάστημα έστω με μία αφίσα, παρέμβαση, ένα φυλλάδιο τους εργαζόμενους του κλάδου αν ήθελε πραγματικά να έχουν μία κάποια απήχηση οι εκλογές ώστε να περάσει να γραφτεί και κανένας εργαζόμενος που δε τυχαίνει να είναι οργανωμένος! Επίσης καλό θα ήταν να υπήρχε και μία ιστοσελίδα του ΣΕΤΕΠΕ στο διαδίκτυο και κατ’ επέκταση στα κοινωνικά δίκτυα (facebook, twitter) ώστε να συνδεθεί το Συνδικάτο με τους εργαζόμενους-χρήστες του διαδικτύου.

Κατά τη διάρκεια της εκλογικής διαδικασίας παρατηρήθηκαν αντιδημοκρατικές παρεκκλίσεις σαν κι αυτές που «χαλάνε» την εικόνα του συνδικαλισμού και της Αριστεράς. Το μπαράζ καταγγελιών για την καταμέτρηση και την κατανομή των εδρών δεν τιμά καμία από τις παρατάξεις.

Παρατηρήθηκαν, επιπλέον, περιπτώσεις όπου άτομα κατέφθασαν στο κτίριο του ΕΚΘ για ψηφίσουν και επειδή δεν είχαν το ποσό των 3 ευρώ για την εγγραφή συνάντησαν την άρνηση της εφορευτικής επιτροπής. Αυτά τα περιστατικά δε τιμούν την εικόνα των Συνδικάτων και της Αριστεράς. Εάν η Αριστερά και τα Συνδικάτα που ελέγχει δεν υιοθετήσουν ανοιχτές και πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες, δε θα καταφέρουν ποτέ να αποκαταστήσουν το χαμένο κύρος του συνδικαλιστικού κινήματος που τόσο έχει ανάγκη ο κλάδος του επισιτισμού-τουρισμού.

Ποια η λύση;

Η λύση, ασφαλώς, δε μπορεί να είναι ατομική. Το πρόβλημα είναι συλλογικό. Άρα και η λύση θα είναι συλλογική. Τα αφεντικά μας επιτίθενται συλλογικά αφού σε όλες σχεδόν τις επιχειρήσεις οι συνθήκες εργασίας είναι λίγο-πολύ το ίδιο χάλια. Για να δράσουμε αποτελεσματικά λοιπόν χρειαζόμαστε μαζικά-δυνατά συλλογικά όργανα. Μαζικά συνδικάτα δηλαδή. Να ξέρει το αφεντικό ότι αν δεν πληρώσει δεδουλευμένα, δεν δώσει δώρα-επιδόματα, υπερωρίες, νυχτερινές προσαυξήσεις, άδειες, ασφάλιση θα παρέμβει το Συνδικάτο στην επιχείρηση και στις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες (ΙΚΑ, Επιθεώρηση Εργασίας) για να πιέσει να εφαρμόσει τους νόμους. Να γνωρίζει ότι δε μπορεί να απολύσει έτσι απλά το σερβιτόρο, το βοηθό, το λαντζέρη, το μάγειρα, τον εργατοϋπάλληλο γιατί οι συνάδελφοί του (ή ικανοποιητική μάζα αυτών) στην επιχείρηση και στο συνδικάτο θα παρέμβουν, προχωρώντας σε στάσεις εργασίας, απεργιακές κινητοποιήσεις, παρεμβάσεις έξω από το μαγαζί δείχνοντας έτσι την έμπρακτη αλληλεγγύη τους.

Πόσο αναλώσιμοι θα είμαστε μετά αν ο εργοδότης σε κάθε αυθαιρεσία του συναντάει τον συλλογικό-μαζικό «πονοκέφαλο» των οργανωμένων εργαζομένων της επιχείρησής του;

Όλα αυτά είναι ο δρόμος που πρέπει να διαβούμε οι εργαζόμενοι στο κλάδο για να σεβαστούν οι εργοδότες τα δικαιώματά μας. Για να σεβαστούμε πρώτα απ’ όλα τους εαυτούς μας! Οι συνάδελφοι/ισσες στο κλάδο πρέπει να μαζικοποιήσουμε το ΣΕΤΕΠΕ στη Θεσσαλονίκη. Να γραφτούμε, να έχουμε επαφή, να ισχυροποιήσουμε το εργαλείο αντίστασης στις αυθαιρεσίες του κεφαλαίου! Όσον αφορά τις δυνάμεις της Αριστεράς στο Συνδικάτο, αν θέλουν να τιμούν το όνομά τους, έχουν ευθύνη να συμβάλουν πρώτα και κύρια αυτές στην μαζικοποίησή του με ανοιχτές, τακτικές, δημοκρατικές διαδικασίες, με όσο το δυνατόν συχνότερη παρουσία τους στους χώρους δουλειάς και με ενωτική διάθεση και παρέμβαση όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο.

Εκλογές Συνδικάτου Επισιτισμού Θεσ/νίκης,7-8-9/12: Να είμαστε εκεί!

Σερβιτόροι/ες, μάγειρες/ισσες, λαντζιέρηδες/ισσες, μπαρίστες, ξενοδοχοϋπάλληλοι και όσοι/ες εργαζόμαστε στο κλάδο της εστίασης, του φαγητού, της ψυχαγωγίας και γενικότερα του τουρισμού γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει εκμετάλλευση, απλήρωτες υπερωρίες, απλήρωτα επιδόματα και δώρα Πάσχα-Χριστουγέννων, απλήρωτα νυχτερινά και αργίες, ανασφάλιστη εργασία, ελαστικά ωράρια, ημιαπασχόληση, τρομοκρατία των αφεντικών και των «υπευθύνων» ρουφιάνων τους, μη καταβολή-καθυστέρηση δεδουλευμένων, απολύσεις και ανασφάλεια.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι οι επιχειρηματίες αυθαιρετούν συνεχώς σε βάρος μας μη εφαρμόζοντας ακόμη και το κουτσουρεμένο πλέον εργασιακό νόμο. Κι όσοι τον εφαρμόζουν χρησιμοποιούν όλες τις βάρβαρες νομοθετικές διατάξεις που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να αμειβόμαστε με ψίχουλα, να γινόμαστε «λάστιχο» στη δουλειά και να απαιτούν να τους λέμε κι «ευχαριστώ»! Έχουν το θράσος να ζητάνε την ευγνωμοσύνη μας  όταν παρανομούν συνεχώς απέναντί μας! Πόσο ακόμα θα το επιτρέπουμε;

Ο κλάδος της εστίασης και του τουρισμού γενικότερα αποτελεί, ως γνωστόν, τη «βαριά βιομηχανία» της Ελλάδας πράγμα που δείχνει τη συνεχή και αυξανόμενη κερδοφορία των επιχειρήσεων (ειδικά των μεγάλων). Εμείς οι εργαζόμενοι στο κλάδο, πού ακριβώς είμαστε σε όλο αυτό; Ας δούμε την αλήθεια!

Είμαστε στο στόχαστρο των επιθέσεων των επιχειρηματιών όταν αρνούνται προκλητικά να τηρήσουν την εργασιακή νομοθεσία αλλά παράλληλα επεκτείνονται στην αγορά με νέα καταστήματα ή ξοδεύουν χιλιάδες ευρώ σε ανακαινίσεις, χορηγίες, διαφημίσεις!

Σ’ αυτή την κατάσταση πρέπει να μπει ένα τέλος! Οι εργαζόμενοι του κλάδου δε πρέπει να κάνουμε άλλο πίσω! Πρέπει να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν! Πως; Μαζικοποιώντας τα μόνα όπλα που έχουμε: Τα συνδικάτα μας!

Με μαζικά συνδικάτα, οργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς/επιχείρηση και έμπρακτη αλληλεγγύη μεταξύ μας θα μπορέσουμε να βάλουμε φρένο στην αυθαιρεσία των αφεντικών! Έχει πια αποδειχθεί ότι ο/η καθένας/μια, μόνος/η δε μπορεί να καταφέρει κάτι ουσιαστικό κι ότι ο δρόμος  της «προσωπικής στρατηγικής», του «γλειψίματος», της ρουφιανιάς και του «σκυμμένου κεφαλιού» έχει «κοντά ποδάρια» και είναι αδιέξοδος! Είναι ώρα να δοκιμάσουμε στ’ αλήθεια τη δύναμη των πολλών, τη δύναμη της συλλογικότητας!

Όπου το εργατικό κίνημα πάλεψε ενωμένα και μαζικά πέτυχε νίκες! Ας συγκροτήσουμε λοιπόν ένα μαζικό, ταξικό, ενωτικό και δημοκρατικό συνδικάτο στο επισιτισμό για να θέσουμε τα ζητήματά μας στο προσκήνιο!

Όχι άλλη υποτίμηση της εργασίας μας! Στις εκλογές του Σ.Ε.Τ.ΕΠ.Ε (Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τουριστικών Επισιτιστικών Επιχειρήσεων) στη Θεσσαλονίκη που θα γίνουν στο Εργατικό Κέντρο, Αριστοτέλους 32, 7-8-9 Δεκεμβρίου, από τις  12:00-20:00 θα πρέπει  όσο περισσότεροι συνάδελφοι/ισσες να κάνουμε το αναγκαίο βήμα, να γραφτούμε στο συνδικάτο και κοιτώντας με σοβαρότητα το μέλλον να το μαζικοποιήσουμε!

Η μαζικοποίηση των σωματείων είναι το πρώτο βήμα. Για να μπορέσουμε να αλλάξουμε τα πράγματα τα σωματεία στο χώρο πρέπει:

• Να ασχοληθούν με τα καθημερινά προβλήματα των εργαζομένων και να προτείνουν πρακτικές λύσεις αγώνα.
• Να έχουν συγκεκριμένα αιτήματα που να μπορούν να συσπειρώσουν και να δοθεί μάχη γύρω από αυτά.
• Να κάνουν συνεχώς καμπάνιες ενημέρωσης προς τους εργαζόμενους, σε μια προσπάθεια να σπάσει ο φόβος που αισθάνονται οι συνάδελφοι.
• Να συντονίσουν τις αντιστάσεις στο χώρο ώστε να μπορούν να δοθούν κοινοί αγώνες

Κάπως έτσι χρειάζεται να ξεκινήσουμε να ξαναχτίζουμε τις παραδόσεις του μαχητικού συνδικαλισμού στο χώρο του επισιτισμού!

Πόση Δημοκρατία αντέχει μία Οικονομική δικτατορία; (β’ μέρος)

Τι κάνουμε μπροστά σ’ αυτή την Οικονομική Χούντα;

Αναμφίβολα, αληθινή δημοκρατία δεν υπάρχει. Ποτέ δεν υπήρχε με τη πραγματική έννοια. Απλά τα προηγούμενα χρόνια της Μεταπολίτευσης οι αγώνες και οι κατακτήσεις των εργαζομένων και ευρύτερα της κοινωνίας είχαν εγκαθιδρύσει ορισμένους σημαντικούς θεσμούς που έθεταν κάποιους κανόνες και περιορισμούς στην ασυδοσία του κεφαλαίου στην οικονομία (Συλλ.Συμβ.Εργασίας, Διαιτησία, κοινωνικές παροχές, επιδόματα κ.α.) και δεν παρατηρούνταν το σημερινό χάλι. Με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, η άρχουσα τάξη (μεγαλοεπιχειρηματίες) δε κράτησε ούτε τα προσχήματα! Παρά τις γενναίες και θαυμαστές αντιστάσεις του εργατικού κινήματος κατάφερε να καταργήσει, μέσω του πολιτικού της προσωπικού (μνημονιακά κόμματα), πολλές από τις σημαντικές δημοκρατικές κατακτήσεις των προηγούμενων ετών. Έτσι αναδείχθηκε μια Οικονομική Δικτατορία που δε σέβεται στη κυριολεξία κανένα δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών (βλ. Αγώνα του κοινωνικού κινήματος ενάντια στην εξόρυξη στις Σκουριές για τη γη και την ελευθερία, τις αυθαιρεσίες της αστυνομίας κατά των πολιτών, τις διακοπές ρεύματος, νερού, αερίου, στέγης ενάντια στο δικαίωμα πρόσβασης των πολιτών σ’ αυτά τα αγαθά κλπ) πόσο μάλλον των εργαζομένων που αποτελούν το ενεργό παραγωγικό κομμάτι της οικονομίας.

Αυτή η κατάσταση δε μπορεί να συνεχιστεί. Είναι δυσβάσταχτη κι αδιέξοδη για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων της χώρας. Για να την αλλάξουμε και να καλυτερεύσουμε τις ζωές μας θα πρέπει να αντιληφθούμε τη πραγματικότητα. Δηλαδή ότι βρισκόμαστε, σαν εργαζόμενοι, σε εξαιρετικά δυσμενή θέση μετά από όλα όσα έχουν συμβεί.

Ταξική συνείδηση

Θα πρέπει να διαμορφώσουμε μέσα στους κόλπους μας, στη καθημερινότητά μας, στους εργασιακούς χώρους εκείνη τη λογική που λέει ότι με τα αφεντικά έχουμε χιλιάδες πράγματα να μας χωρίζουν διότι καθημερινά μας κλέβουν δικαιώματα, κατακτήσεις, χρόνο και χρήμα. Όσο “φιλικοί” κι αν θέλουν να πλασαριστούν οι εκάστοτε εργοδότες κι “ότι θέλουν το καλό μας”, η πραγματικότητα είναι ότι δουλεύουμε περισσότερο απ’ότι αυτοί “μας δηλώνουν” και εν τέλει μας πληρώνουν, ασφαλιζόμαστε ελλειπώς απ’ότι κανονικά δικαιούμαστε και όποτε κρίνουν αυτοί μας “πετάνε στο κάλαθο της ανεργίας” κι άϊντε μετά να ξαναφτιάξεις τους ρυθμούς της ζωής σου. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι με τους εργοδότες μας δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα όσο “φιλικοί” κι αν είναι διότι από την περαιτέρω εκμετάλλευση και την υποτίμηση της εργασίας μας αυθαιρετούν-παρανομούν εις βάρος μας, μεγιστοποιώντας τα κέρδη τους. Στη λογική του “μια παρέα είμαστε” πετυχαίνουν να μας καθησυχάζουν ώστε να μην αντιδράμε στις “φιλικές” τους αυθαιρεσίες προς εμάς και να μην ανοίγονται ζητήματα που μπορεί να ενοχλήσουν τη καθημερινή “φυσιολογική” ροή της επιχείρησής τους.

Ακόμα όμως και οι εργοδότες που είναι τυπικοί και νόμιμοι (δηλαδή δίνουν τα ψίχουλα που προβλέπει ο νόμος) και πάλι είναι φορείς της εκμετάλλευσης, καθώς από τον κόπο μας βγάζουν τα κέρδη τους.

Εμείς οι εργαζόμενοι είμαστε η παραγωγική τάξη της κοινωνίας κι ότι πραγματικά χωρίς εμάς γρανάζι δε γυρνά! Μπορούμε στ’αλήθεια να κινήσουμε μόνοι/μας την παραγωγή χωρίς αφεντικά, “υπευθύνους”-επαγγελματίες ρουφιάνους των εργοδοτών ή άλλους παρατρεχάμενους, σε όλους τους κλάδους της οικονομίας αρκεί μόνο να αναλογιστούμε ποιοί πραγματικά δουλεύουν σε αυτή!

Είναι σημαντικό σε κάθε χώρο εργασίας να συζητάμε με τους συναδέλφους μας κοινά προβλήματα, εργασιακά ζητήματα και γενικότερες ανησυχίες, να συσπειρωνόμαστε με δεσμούς αλληλεγγύης εφόσον ανήκουμε όλοι στην εργατική τάξη και να διαμορφώνουμε συλλογικές διεκδικήσεις! Μόνος/η του/της κανείς/καμιά δε θα καταφέρει ουσιαστικά τίποτα αφού την επίθεση τη δεχόμαστε όλοι/ες μαζί και δε μπορεί αντικειμενικά ο καθένας/μιά ατομικά να δώσει λύση όσο κι αν “μιλάει”, όταν οι άλλοι/ες συνάδελφοι/ισσες βρίσκονται σε άγνοια και δεν είναι συννενοημένοι. Χρειάζεται οργάνωση γύρω από συγκεκριμένους σκοπούς και αιτήματα που απαιτούν σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Πώς όμως φτάνουμε εκεί;

Οργανωμένα και μαζικά σωματεία βάσης

Ο μόνος τρόπος για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, τις κατακτήσεις προηγούμενων ετών και γενικά το “δίκιο” μας είναι να ενισχύσουμε όπου υπάρχουν τα συλλογικά όργανα είτε πρόκειται για συνδικάτα/συλλόγους/σωματεία σε επίπεδο κεντρικό (πόλης, κλάδου κλπ) είτε πρόκειται για σωματείο σε επίπεδο συγκεκριμένου εργασιακού χώρου (επιχείρησης).

Είναι κατανοητό βέβαια ότι τα τελευταία χρόνια με την κυριαρχία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας οι περισσότεροι εργαζόμενοι νιώθουν “ξένοι” στα σωματεία τους. Για να μπορέσει να ανατραπεί αυτή η εικόνα χρειάζεται να μπει μπροστά μια νέα γενιά ανιδιοτελών ταξικών αγωνιστών που να μαζικοποιήσει τα σωματεία και να τα κάνει τόπους αναφοράς για συλλογικούς ταξικούς αγώνες, συζήτησης προβλημάτων στους εργασιακούς χώρους, αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων και πραγματικής δημοκρατικής λειτουργίας.

Η μεγαλύτερη τρομοκρατία και καταπάτηση δικαιωμάτων παρατηρείται εκεί όπου δεν υπάρχουν συλλογικά όργανα των εργαζομένων δηλαδή μεμονωμένα στις επιχειρήσεις. Η αλήθεια είναι ότι η έλλειψη πρωτοβάθμιων επιχειρησιακών σωματείων έχει δώσει στους εργοδότες τον “αέρα” να τρομοκρατούν ανοιχτά τους εργαζόμενους/υπαλλήλους της επιχείρησής τους. Η απουσία επιχειρησιακών σωματείων είναι ένας βασικός λόγος που η πλειοψηφία των εργαζομένων δεν γνωρίζει ακριβώς τα δικαιώματά της και δέχεται καθημερινά επιθέσεις στους χώρους εργασίας. Η έλλειψη οργάνωσης στη σύγχρονη εργατική τάξη σε συνδυασμό με την καπιταλιστική κρίση που ζούμε έχει μετατρέψει την ιδιωτική οικονομία σε μια “σύγχρονη” δικτατορία του κεφαλαίου που παραβιάζει ωμά κάθε δημοκρατική ελευθερία και εργασιακό δικαίωμα.

Προκειμένου λοιπόν να αποκρούσουμε αυτή την αδιέξοδη κατάσταση η μόνη λύση είναι η οργάνωση και η αλληλεγγύη. Κάτι τέτοιο στην εποχή μας φυσικά δεν είναι εύκολο, καθώς οι εργοδότες καραδοκούν, η νομοθεσία δεν προσφέρει επαρκή προστασία, και ο φόβος της ανεργίας κάνει τους εργαζόμενους διστακτικούς.

Από την άλλη, αν καταφέρουμε να φτιάξουμε επιχειρησιακά σωματεία θα μας βοηθήσουν πρακτικά να θέτουμε στους εργοδότες άμεσα τα αιτήματά μας και να διαπραγματευόμαστε συλλογικά τους όρους εργασίας στην επιχείρηση. Τα επιχειρησιακά και γενικά όλα τα σωματεία μπορούν να αποτελέσουν “ασπίδες” αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων αφού δίνουν τη δυνατότητα πάλης, μέσω των απεργιών-στάσεων εργασίας-άλλων κινητοποιήσεων, ενάντια στις εργοδοτικές αυθαιρεσίες (απολύσεις, απλήτωτες υπερωρίες, ανασφάλιστη εργασία κ.α.).

Πως μπορεί να γίνει αυτό;

• Μπορούμε να ανοίγουμε συζητήσεις με τους συναδέλφους για τα θέμα της δουλειάς
• Να προσπαθούμε να συννενοούμαστε από κοινού και να ζητάμε αυτά που δικαιούμαστε
• Να έρθουμε σε επαφή με σωματεία και οργανώσεις που μπορούν να μας βοηθήσουν
• Να ενημερωθούμε για τα δικαιώματα μας και να ενημερώνουμε και τους συναδέλφους για αυτά
• Όπου υπάρχει δυνατότητα (χρειάζονται 20 υπογραφές) να δημιουργούμε επιχειρησιακό σωματείο
• Στους μικρούς εργασιακούς χώρους να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε ομάδα που να γραφτεί σε κάποιο κλαδικό σωματείο.

Πολιτικός φορέας των εργαζομένων για τη συνολική ανατροπή της βαρβαρότητας

Σήμερα, η άρχουσα τάξη (επιχειρηματίες) για να ξεπεράσει αυτή τη κατάσταση κρίσης κρατώντας άθικτα τα κέρδη της επιδιώκει να επιτεθεί στα δικαιώματα και στα εισοδήματά μας ώστε να περιορίσει το εργατικό κόστος. Τη προσπάθεια αυτή διευκολύνουν οι πολιτικές που ακολουθούνται από όλο το σάπιο μνημονιακό μπλοκ πολιτικών δυνάμεων. Οι νόμοι που περνάνε στο κοινοβούλιο ενθαρρύνουν όλο και περισσότερο την οικονομική δικτατορία που βιώνουμε. Ως εργαζόμενοι δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε πια από τους πολιτικούς υπηρέτες του κεφαλαίου, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΑΝΕΛ, ΕΝ.ΚΕΝΤΡΩΩΝ, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ και από τα τσιράκια-μπράβους των αφεντικών της Χρυσής Αυγής!

Η κατάσταση πιέζει για τη δημιουργία του δικού μας πολιτικού φορέα, των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας! Ενός φορέα που θα βάλει οριστικό τέλος στη καπιταλιστική βαρβαρότητα και θα επιδιώξει πάση θυσία τη κατάκτηση της εργατικής-πραγματικής δημοκρατίας και τη διαχείριση της οικονομίας από τους ίδιους τους εργαζόμενους! Ενός φορέα που θα επενδύσει στις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, στους ανθρώπους που δουλεύουν και δημιουργούν κι όχι σ’αυτους που μονάχα εξουσιάζουν ζώντας παρασιτικά στις πλάτες των υπολοίπων.

Ένας τέτοιος πολιτικός φορέας δε μπορεί παρά να προέρχεται από την Αριστερά. Θα πρέπει να διαμορφωθεί και να λειτουργεί με πραγματική δημοκρατία, απόλυτη ισοτιμία των μελών και των οργανώσεων, αιρετότητα, άμεση ανακλητότητα των οργάνων όποτε κρίνει η βάση, χωρίς γραφειοκρατία και διακρίσεις. Δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί στην Αριστερά σήμερα, τέτοιος φορέας προφανώς και δεν υπάρχει. Είναι πλέον διαπιστωμένο ότι οι βασικοί σχηματισμοί της Αριστεράς ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν εμπνέουν την εργατική τάξη για μία σειρά λόγους ο καθένας. Πρέπει οι δυνάμεις αυτές (ή όσοι/ες μέσα σε αυτές το κρίνουν αναγκαίο), σε συνεργασία με άλλες οργανώσεις (όπως το Ξεκίνημα) και μαζί με ανένταχτους αγωνιστές-εργαζόμενους να κάτσουν σε ένα κοινό τραπέζι και να συμβάλλουν στο σχηματισμό αυτού του κόμματος που τόσο έχει ανάγκη η σύγχρονη εργατική τάξη του 21ου αιώνα! Ένα τέτοιο κόμμα πρέπει να έχει στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού, να είναι πραγματικά, αριστερό, δημοκρατικό, μαζικό αποτελούμενο από τους εργαζόμενους για τους ίδιους τους εργαζόμενους! Ο στόχος για μία σοσιαλιστική κοινωνία δεν είναι ουτοπία, ίσα-ίσα αποτελεί μονόδρομο αν δεν θέλουμε να ζούμε διαρκώς στην φρίκη των πολέμων, της εκμετάλλευσης, του ρατσισμού που πηγάζουν από τον καπιταλισμό!

Πόση Δημοκρατία αντέχει μία Οικονομική δικτατορία; (α’ μέρος)

Οι γενικές “δημοκρατικές” τάσεις…του καπιταλιστικού κόσμου!

Σκίζουν και τα κοστούμια τους (που λέει ο λόγος) οι γλείφτες των αφεντικών στα ΜΜΕ ότι ζούμε σε πολιτισμένη δημοκρατία όπου γίνονται οι “αναγκαίες” μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα μας πιο σύγχρονη, πιο “δυτική”. Βέβαια εδώ και 7 χρόνια αυτές οι μεταρρυθμίσεις συνοδεύονται από το τυράκι της “ανάπτυξης” η οποία ολοένα έρχεται κι όλο μνημόνια φέρνει και περαιτέρω φτωχοποίηση. Οι αερολογίες και τα συνειδητά πλέον ψέματα που ακούγονται από τα χείλη των στελεχών-απατεώνων του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ, των επαγγελματιών απατεώνων της Δεξιάς (ΝΔ, Πασοκ, Ποτάμι, Εν.Κεντρώων) δεν έχουν καμία πρακτική βάση και δεν ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα. Τα οικονομικά μεγέθη μιλάνε από μόνα τους. Συνέχιση της ύφεσης, διόγκωση του χρέους, γιγάντωση της ανεργίας, αύξηση της ανασφάλειας, διάλυση των εργασιακών σχέσεων, εξαναγκασμός φυγής στο εξωτερικό για τους νέους, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, διακοπή παροχής στοιχειωδών βασικών αγαθών για τους πολύ φτωχούς (ρεύματος, νερού, αερίου, κοκ).

Από την άλλη βεβαίως υπάρχουν κάποιοι δείκτες οι οποίοι είναι ενθαρρυντικοί… για μία πολύ μικρή μερίδα της κοινωνίας. Σε παγκόσμιο αλλά και σε εθνικό επίπεδο, μια ισχνή μειοψηφία απολαμβάνει πλούτη, προκλητικές πολυτέλειες και οφέλη από βρώμικες υποθέσεις διαφθοράς κι εκμετάλλευσης. Στοιχεία πλέον πάρα πολλά. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Ότι 62 άτομα είναι πιο πλούσιοι από 3,5 δισ. ανθρώπους;

Ότι τα Golden boys πλουτίζουν εν μέσω κρίσης, ενώ ο πλανήτης πεινάει;

Ότι από τον πλούτο που δημιουργήθηκε μετά το 2000, το πιο φτωχό 50% του πλανήτη δεν πήρε ούτε το 1%;

Ότι αυξήθηκαν οι πολύ πλούσιοι στην Ελλάδα όπως μας πληροφορεί η αστική συστημική εφημερίδα “Καθημερινή” και δεν έχουμε κανένα λόγο να μη τη πιστέψουμε;

Η ατιμωρησία και η υποκρισία ξεχειλίζουν πλέον σε όλο το φάσμα των κρατικών μηχανισμών όπου πλέον δε κρατιούνται ούτε τα προσχήματα. Μεγαλοεπιχειρηματίες λαμόγια που υπό κανονικές συνθήκες αστικής νομιμότητας έπρεπε να είναι φυλακή (βλέπε Μαρινάκη, Αλαφούζο, Κοντομηνά, Μπόμπολα κ.α.) όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι αλλά κατέχουν ολόκληρες επιχειρήσεις (ΠΑΕ και άλλου είδους) και μάλιστα επεκτείνονται και σε άλλες αγορές, οπως αυτή των ΜΜΕ!

Η βρώμα και η δυσωδία που αντιπροσωπεύουν αυτοί οι αλήτες τύπου Μαρινάκη έχει εισχωρήσει βαθιά μέσα στο δικαστικό σύστημα που αθωώνει κάθε αυθαιρεσία τους όσο οφθαλμοφανής κι αν είναι! Από την άλλη έχουν ξευτιλιστεί τόσο οι δικαστικές αρχές που βγάζουν καταχρηστικές και παράνομες απεργίες εργαζομένων που διεκδικούν δεδουλευμένα, αιτήματα, δικαιώματα, κεκτημένα αιώνων! Φυσικά για να βγάλουν πάλι λάδι τους εργοδότες που αυθαιρετούν σε βάρος μας! Μάλλον δεν είναι και τόσο δίκαιη η κοινωνία που ζούμε! Είναι όμως δημοκρατική; Για να δούμε…

Δημοκρατία και εκλογικό σύστημα

Άς ξεκινήσουμε με το εκλογικό σύστημα και το κοινοβούλιο. Αλήθεια, πόσο δημοκρατικό είναι να κρίνουν μία κυβέρνηση ή μία τοπική αρχή (δήμο ή περιφέρεια) οι πολίτες ανά 4 ή 5 χρόνια όταν σ’αυτό το διάστημα μπορεί να γίνεται κατάχρηση εξουσίας, να παίρνονται αποφάσεις για τα επόμενα 20 χρόνια, να αυθαιρετούν οι αρχές σε βάρος των πολιτών, να αθετούν υποσχέσεις και δεσμεύσεις με βάση τα οποία εκλέχτηκαν; Μπορεί να θυμηθεί κανείς πληθώρα παραδειγμάτων. Καμία κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση κι έπειτα δεν υλοποίησε το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχτηκε. Από την “Αλλαγή” που δε προχώρησε, περάσαμε στο νεοφιλελεύθερο “συμμάζεμα” Μητσοτάκη, έπειτα στον εκσυγχρονισμό “απάτη” του Σημίτη, στην επανίδρυση του παρακράτους του Καραμανλή, στα λεφτά που υπήρχαν του Γ.Παπανδρέου, στα ακροδεξιά παραληρήματα Σαμαρά και στην ελπίδα που ήρθε κι έφυγε του Τσίπρα. Μια συνεχής κοροϊδία που μόνο δημοκρατία δε το λες! Αλήθεια πόσο δημοκρατικό είναι να ψηφίζεις για κυβέρνηση ένα κόμμα και να σου βγαίνει για πρωθυπουργός ένας τεχνοκράτης τραπεζίτης (Λ.Παπαδήμος) βουτηγμένος στη διαπλοκή; Επίσης, καθόλου δημοκρατικό δεν είναι να λαμβάνονται αποφάσεις για το μέλλον μας από μία χούφτα αργόσχολων παρασιτικών αξιωματούχων της ΕΕ και του ΔΝΤ κι όχι από το όργανο που εκλέξαμε, δηλαδή το διακοσμητικό πλέον κοινοβούλιο! Τα ίδια “δημοκρατικά” χαρακτηριστικά ισχύουν και για τις τοπικές αρχές (με ελάχιστες εξαιρέσεις) όπου αποτελούν διακοσμητικές “αισθήσεις δημοκρατίας” στους δήμους και τις περιφέρειες και εξυπηρετούν στην ουσία συμφέροντα μεγαλοεπιχειρηματιών και εκλογικής πελατείας!

Δημοκρατία στη καθημερινότητα

Άς περάσουμε όμως στην ουσία της όλης υπόθεσης. Άς εξετάσουμε αν υπάρχει δημοκρατία έξω στη κοινωνία, στη καθημερινότητα, στη λειτουργία της “ελεύθερης” οικονομίας. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι με όλα αυτά τα αντεργατικά μέτρα που έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια και με την ανεργία να παραμονεύει, η χαρά των εργοδοτών (κυρίως των μεγάλων) δε περιγράφεται! Η ευκολία με την οποία οι μεγαλοεργοδότες απολύουν, εκμεταλλεύονται, τρομοκρατούν εργαζόμενους είναι κατά πολύ μεγαλύτερη απ’ότι ήταν τα προηγούμενα χρόνια. Αυτό διαπιστώνεται κραυγαλέα στον ιδιωτικό τομέα όπου όταν κάποιος/α εργαζόμενος/η παραπονεθεί ή ζητήσει όχι ολόκληρα αλλά το 1/10 των δικαιωμάτων που δικαιούται από τον κουτσουρεμένο πλέον εργασιακό νόμο, είτε στη χειρότερη περίπτωση θα απολυθεί χωρίς πολλά-πολλά είτε θα του/της γίνουν προσβλητικές συστάσεις που τόλμησε να ξεστομίσει αυτά τα “συνδικαλιστικά” ντροπής πράματα! Για τόση δημοκρατία μιλάμε! Επίσης, οι “υπεύθυνοι”, οι “διευθυντές”, οι “προϊστάμενοι” ή όπως κι αν λέγονται οι γλείφτες-τσιράκια των αφεντικών στους χώρους δουλειάς φροντίζουν πάντα να μην αφήνουν εργαζόμενους να συναναστρέφονται για πολλή ώρα στο ίδιο εργασιακό πόστο διότι φοβούνται μη δημιουργηθούν κοινωνικές σχέσεις μεταξύ τους και συζητηθούν τυχόν προβλήματα στο χώρο εργασίας και γενικότερες ανησυχίες. Κάτι σαν αυτό που ίσχυε επί στρατιωτικής χούντας όπου απαγορεύονταν οι συναθροίσεις πάνω από κάποιο αριθμό ατόμων γιατί το καθεστώς φοβόταν μη δημιουργηθούν εστίες αντίστασης! Άλλο “δημοκρατικό” χαρακτηριστικό που παρατηρούμε στους εργασιακούς χωρους είναι η προώθηση και η επιβράβευση της ρουφιανιάς και της διάκρισης ανάμεσα στους εργαζόμενους. Και δυστυχώς αρκετοί εργαζόμενοι έχουν υιοθετήσει τέτοιες αντισυναδελφικές λογικές με το σκεπτικό να τύχουν καλύτερης μεταχείρισης από τους εργοδότες ή τους “υπευθύνους” και στη καλύτερη να λάβουνε εν τέλει μερικά ψίχουλα από επιδόματα, δώρα και παροχές που κανονικά δικαιούνται (ακόμα!) από τους ισχύοντες μνημονιακούς νόμους! Βέβαια κι εδώ, τα αφεντικά, οι μεγαλοεργοδότες, τη βγάζουν πάλι “οικονομικά” διότι με λίγα ψίχουλα παραπάνω έχουν ακόμα περισσότερα “μάτια” κι “αυτιά” να ρουφιανεύουν μέσα στις επιχειρήσεις τους! Λογικές απολύτως συμβατές με μια “Δημοκρατία”!

Στο μεγαλύτερο μέρος του ιδιωτικού τομέα τα δικαιώματα και οι παροχές των εργαζομένων καταπατούνται συνειδητά και αυτονόητα σύμφωνα με τα κλισέ “η επιχείρηση δε βγαίνει” αλλά ταυτόχρονα ανοίγει άλλα δύο παραρτήματα ή κάνει μία πολυέξοδη ανακαίνιση ή διαφήμιση στα ΜΜΕ ή αυξάνονται ραγδαία οι αποδοχές των “υπευθύνων”, των διευθυντών και όλων των επαγγελματιών ρουφιάνων! Δεν εφαρμόζονται καν ούτε οι εναπομείναντες απ’τα μνημόνια εργασιακοί νόμοι με τη “μαύρη” ανασφάλιστη εργασία να θερίζει και σε πολλές περιπτώσεις να γίνεται άγραφος νόμος. Μιλάμε για μία εργασιακή ζούγκλα, χωρίς υπερβολή, όπου σε διδάσκουν να έχεις σκυμμένο το κεφάλι και αν τολμήσεις να το σηκώσεις μπαίνεις στη “μαύρη λίστα” και μπορεί την επόμενη να ψάχνεις για δουλειά! Αυτή είναι η πραγματικότητα και μπορεί να περιγραφεί με μια φράση: δικτατορία του κεφαλαίου!

Επιχειρηματίες οι οποίοι επεκτείνονται στην αγορά, αρνούνται να δώσουν επιδόματα, δώρα Χριστουγέννων-Πάσχα, υπερωρίες ενώ κατά τη διάρκεια της εργασίας δε τηρούνται οι στοιχειώδεις νομοθετικές διατάξεις περί διαλείμματος στο ωράριο κτλ. Η εντατικοποίηση της εργασίας είναι κάτι δεδομένο αφού τα αφεντικά προσπαθούν πραγματικά να “βγάλουν απ’τη μύγα ξίγκι” και δεν τους ενδιαφέρει αν η “δουλειά δε βγαίνει” με το υπάρχον προσωπικό, αρκεί να βγεί όπως και να ‘χει, με ωράρια που ξεπερνούν πολλές φορές κατά πολύ το 8ωρο, αντέχουν δεν αντέχουν οι εργαζόμενοι! Στόχος στην “ελεύθερή” μας αγορά είναι οι τα αφεντικά να ξεζουμίζουν “ελεύθερα” τους εργαζόμενους για να βγάζουν “ελεύθερα” υπερκέρδη! Φυσικά αν παραπονεθεί κανείς, τον/την ευχαριστούν για τη “συνεργασία” και τον/την στέλνουν στο ταμείο για απόλυση! Πόση τέτοια “δημοκρατία” και “ελευθερία” να αντέξουμε πια;

Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους…

Στη καλύτερη περίπτωση υπολειτουργούν ενώ στη χειρότερη λειτουργούν υπέρ των μεγαλοεπιχειρηματιών και των αυθαιρεσιών τους κατά των εργαζομένων. Δε θα μιλήσουμε για τους φοροελεγκτικούς μηχανισμούς, ΣΔΟΕ κτλ διότι αφορά μία άλλη ολόκληρη συζήτηση χωριστά από αυτό που αναλύουμε. Άς αναφερθούμε σε ελεγκτικούς μηχανισμούς σαν το ΙΚΑ, την Επιθεώρηση Εργασίας και τα Δικαστήρια όπου μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως έχουν διαβρωθεί σε μεγάλο βαθμό αφού μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν τους “δικούς” τους ανθρώπους μέσα σ’αυτους που τους βγάζουν κάθε φορά “λάδι”. Οι έλεγχοι του ΙΚΑ, που είναι υπεύθυνο για την ασφάλιση της εργασίας, είναι σχεδόν ανύπαρκτοι ενώ όταν γίνονται, είναι σε συνεννόηση με τους εργοδότες για να “πάνε όλα καλά” και να δειχθεί σε όλους ότι το κράτος λειτουργεί! Με τόση “δημοκρατία” κι “ελευθερία” που μας περιβάλλει οι εργαζόμενοι, εν μέσω απειλής απόλυσης και μελλοντικής ανασφάλειας, αναγκάζονται να υπογράφουν οτί δουλεύουν λιγότερο απ’όσο πραγματικά εργάζονται για να λαμβάνουν περισσότερα κέρδη τα αφεντικά και να καλύπτονται από τυχόν ελέγχους. Ακόμη πιο τραγική κατάσταση επικρατεί με την Επιθεώρηση Εργασίας όπου έχει καταντήσει σαν υπηρεσία σχεδόν ανύπαρκτη! Παρόλο που οι καταγγελίες για εργοδοτικές αυθαιρεσίες είναι πάρα πολλές, οι ποινές προς τους εργοδότες είναι γελοίες και αρκετές φορές δε καταβάλλονται ούτε οι διαφορές δεδουλευμένων, επιδομάτων, παροχών στους εργαζόμενους διότι ο τάδε επιχειρηματίας έχει “στήσει” το “δίκτυό” του μέσα σ’αυτές τις υπηρεσίες έχοντας παράνομη πληροφόρηση και μεροληπτική μεταχείριση για να αποφύγει να καταβάλει τα ισχύοντα από τους νόμους δεδουλευμένα. Έτσι υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο επιχειρηματίας μαθαίνει “όλως περιέργως” ότι οι τάδε εργαζόμενοι πήγαν στην Επ.Εργασίας για να “ψαχτούν” χωρίς να έχει γίνει καν καταγγελία στο όνομά του! Φυσικά το επόμενο διάστημα οι κινήσεις και το θράσος του επιχειρηματία είναι να τρομοκρατήσει τους συγκεκριμένους εργαζόμενους μέχρι και να τους απολύσει “ωμά” επειδή τόλμησαν να “αμφισβητήσουν τον αφέντη”! Οι έλεγχοι του ΙΚΑ και της Επ.Εργασίας στις επιχειρήσεις είναι πραγματικά μηδενικοί, γεγονός που δείχνει ότι το επίσημο κράτος, οι κυβερνήσεις ουσιαστικά όχι δε μπορούν αλλά δε θέλουν να “κυνηγήσουν” την ανασφάλιστη εργασία έχοντας οδηγήσει αυτούς τους μηχανισμούς ελέγχου σε διάβρωση, παρακμή, υποστελέχωση και εν τέλει υπολειτουργεία. Φυσικά αποτελεί κακόγουστο αστείο το παροδικό “ενδιαφέρον” που δείχνουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις για τα ασφαλιστικά ταμεία που αδειάζουν όταν οι ίδιες όχι μόνο δε διώκουν την “μαύρη” εργασία επειδή συμφέρει τους επιχειρηματίες στο όνομα της “ανταγωνιστικότητας” που επιβάλλει η κρίση του καπιταλισμού αλλά “δικοί” τους άνθρωποι, αξιωματούχοι έχουν κατ’εξακολούθηση ληστέψει τα ταμεία στο παρελθόν με χιλιάδες σκάνδαλα να βγαίνουν στη φόρα. Αυτό το “παραμύθι” περί “συμμαζέματος” των ασφαλιστικών ταμείων συνεχίζεται και σήμερα με τα νομοθετικά εκτρώματα να ληστεύουν ωμά ασφαλιστικά δικαιώματα και εργατικές κατακτήσεις στο όνομα αποπληρωμής ενός χρέους που σε καμία περίπτωση δεν είναι δικό μας και δεν πρέπει να το πληρώσουμε!

Οι λίγες περιπτώσεις που δικαιώνονται εργαζόμενοι που έχουν “τρέξει” το θέμα τους σε Επιθεώρηση Εργασίας και ΙΚΑ είναι όταν οι ίδιοι οργανώνονται και κινητοποιούνται!

Συνοψίζοντας…

Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους έχουν συνειδητά καταντήσει σε παρακμή και υπολειτουργία διότι αυτό συμφέρει την άρχουσα τάξη της χώρας. Μπροστά στη καπιταλιστική κρίση που βιώνουμε, ο επιχειρηματικός κόσμος (άρχουσα τάξη) επιδιώκει όσο το δυνατόν λιγότερο εργασιακό κόστος για να μπορέσει να διατηρήσει σταθερά ή και να αυξήσει τα κέρδη του. Στη προσπάθεια αυτή, το κράτος με τις κυβερνήσεις του (παλιές και νέες μνημονιακές) στέκεται σύμμαχος στον επιχειρηματικό κόσμο τσακίζοντας κάθε εργασιακό δικαίωμα, οδηγώντας στην υποβάθμιση την εργατική δύναμη προκειμένου να διατηρήσει “βιώσιμες” και “ανταγωνιστικές” τις επιχειρήσεις. Συνεπώς, με αυτές τις πολιτικές, οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί μόνο διακοσμητικοί θα μπορούσαν να είναι! Οι επιχειρηματίες, αν “δικτυωθούν” σωστά, οδηγούνται σε υπερκέρδη και επεκτείνονται στην αγορά, οι εργαζόμενοι μπροστά στην εργασιακή ανασφάλεια και την τεράστια ανεργία που παραμονεύει προσαρμόζονται και χαμηλώνουν την αξιοπρέπεια, τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις τους κι όλα αυτά μαζί κάνουν τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες να μοιάζουν ένα καθημερινό “φυσιολογικό” φαινόμενο στους χώρους δουλειάς ντυμένο πάντα με ένα “δημοκρατικό” πέπλο “σύγχρονης ευρωπαϊκής ανάπτυξης”!

Να εκκενωθούν Μαξίμου,Μητρόπολη και Δήμος Θεσσαλονίκης!

Είναι γνωστή πλέον η στροφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εδώ και πολύ καιρό ειδικά μετά τη "μεγαλειώδη" κολοτούμπα έπειτα απο το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και τη ντροπιαστική μετατροπή του ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε ΝΑΙ των δανειστών,της ντόπιας και της ξένης πλουτοκρατίας. Είναι γνωστή πλέον η στροφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,της κοινωνικής "ευαισθησίας",της αντιμετώπισης του προσφυγικού ζητήματος ειδικά μετά τη ξεκάθαρα ρατσιστική ακροδεξιάς κατεύθυνσης συμφωνία που υπεγράφη πρίν λίγους μήνες μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πανηγύριζε γι'αυτή τη ντροπιαστική συμφωνία κατονομάζοντας την "διπλωματική" νίκη.
Τη Τετάρτη 27 Ιουλίου πραγματοποιούνται,με πλήρη ευθύνη προφανώς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τρεις εκκενώσεις καταλήψεων στέγης προσφύγων-μεταναστών-ντόπιων από αστυνομικές κατασταλτικές δυνάμεις.Πρόκειται για την κατάληψη του πρώην Ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος» στην οδό Λαμπράκη στην Άνω Τούμπα, στη Hurriya στην οδό Καρόλου Ντηλ 34 δίπλα στην πλατεία Άθωνος και στο  Μανδαλίδειο κτίριο στην λεωφόρο Νίκης. Καταρρίπτεται πλέον κάθε μύθος που έλεγε ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα κρατήσει τα προσχήματα στο τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κοινωνικής πολιτικής παρά την υποταγή της στο οικονομικό πεδίο.Βλέπουμε ξεκάθαρα ότι αν υποχωρήσεις στις βασικές αξίες υποχωρείς εύκολα σε όλα. Δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες και "καθίστε να δούμε","είναι νωρίς ακόμη","δώστε του λίγο χρόνο". Με τον πιο ύπουλο και άτιμο τρόπο οι μπάτσοι της αστυνομοκρατίας των αφεντικών,υπό τις οδηγίες της κυβέρνησης και υπό τις ευλογίες της μητρόπολης Θεσσαλονίκης και προσωπικά του ρατσιστή μητροπολίτη Άνθιμου προχώρησαν στην εκκένωση τριών εγχειρημάτων στέγης και αλληλεγγύης προσφύγων-μεταναστών-ντόπιων που λειτουργούσαν στη πόλη και πρόσφεραν αυτά που δε προσφέρει σήμερα το βάρβαρο σάπιο οικοδόμημα της ΕΕ και το κράτος "δικαίου" της κυβέρνησης της "Αριστεράς"!?! Μαθαίνουμε επίσης ότι της εκκένωσης προηγήθηκαν μηνύσεις από τους ιδιοκτήτες των κτιρίων, δηλαδή από το πανεπιστήμιο για την κατάληψη στην Λεωφόρο Νίκης, την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης για το πρώην Ορφανοτροφείο και τον ιδιοκτήτη της πολυκατοικίας όπου στεγαζόταν εδώ και 3 μέρες η «κοινότητα Hurriya».Βλέπουμε δηλαδή μία ανίερη σκοτεινή συνεργασία ακαδημαϊκών-κράτους-Εκκλησίας Α.Ε.-επιχειρηματικών κύκλων ενάντια σε δομές αλληλεγγύης προσφύγων-μεταναστών-ντόπιων! Όσο βρώμικος και αναχρονιστικός βέβαια είναι ο ρόλος της αστικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και του ρατσιστή μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμου που συνδιαλέγεται άνετα με ακροδεξιούς κύκλους της πόλης και κουκουλώνει με επιτυχία σκάνδαλα βιασμών ανηλίκων στο Παπάφειο τόσο βρώμικος και αναχρονιστικός είναι ο ρόλος του ψευτοπροοδευτικού μνημονιακού δημάρχου Θεσσαλονίκης Γ.Μπουτάρη που δε χάνει ευκαιρία να επικαλείται "το νόμο και τη τάξη" για οτιδήποτε χαλάει τη "γαλήνη" των επιχειρηματικών συμφερόντων της πόλης. Έτσι,σήμερα,ο Γ.Μπουτάρης θυμίζοντας όλο και περισσότερο έναν ακόμα κλασσικό δεξιό δήμαρχο δηλώνει «κάθετα αντίθετος» στις καταλήψεις και ζήτησε την εκκένωση όλων των καταλήψεων και ιδιαίτερα των δύο καταλήψεων της «ΥΦΑΝΕΤ» και του «Ελεύθερου Κοινωνικού Χώρου Σχολείου».Την εκκένωση όλων των καταλήψεων της Θεσσαλονίκης ζητά ο Γ. Μπουτάρης Όλοι αυτοί,σήμερα,δίνουν ένα χτύπημα στο αντιφασιστικό κίνημα και τους πρόσφυγες το οποίο δε πρέπει να μείνει αναπάντητο.

Όποιες διαφωνίες κι αν έχει κάποιος/α με το τρόπο λειτουργίας αυτών των εγχειρημάτων δε μπορούμε παρά να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις αυτές τις κατειλημμένες δομές και να παλέψουμε ώστε να δημιουργηθούν κι άλλες στο μέλλον που προσφέρουν φιλοξενία,στέγη,φαγητό σε ανθρώπους κυνηγημένους,προερχόμενους από πόλεμους και επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης στις χώρες τους. Άλλωστε πρόκειται για κτίρια τα οποία μένουν χρόνια αχρησιμοποίητα από τους αρμόδιους φορείς και είναι άκρως απαραίτητο στις σημερινές συνθήκες να χρησιμοποιηθούν για να καλύψουν ανάγκες της κοινωνίας μας,είτε αυτές αφορούν πρόσφυγες-μετανάστες είτε ντόπιους οικονομικά αδύναμους συμπολίτες μας. Αυτά που πρέπει να εκκενωθούν είναι το Μαξίμου από τους ανήθικους ψεύτες απατεώνες που κρατούν τις τύχες της κοινωνίας μας στα "βρώμικα" πλέον χέρια τους, η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης όπου στεγάζονται ρατσιστές μικρόψυχοι ιερείς,σαν τον Άνθιμο, που όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό αλλά φλερτάρουν επικίνδυνα με ακροδεξιές ομάδες και κοιτάνε να εξυπηρετήσουν χρόνια συμφέροντα της μεγάλης επιχείρησης Εκκλησία Α.Ε. και το δημαρχείο Θεσσαλονίκης από μνημονιακές δυνάμεις,δεξιές και ψευτοπροοδευτικές,που συντάσσονται πλέον ανοιχτά με υπερσυντηρητικές φωνές(σαν τον Άνθιμο) που στο παρελθόν δήθεν τις αντιμάχονταν.

Καθημερινές ιστορίες καπιταλιστικού παραλογισμού

Καθώς κατέβαινα απ’ το Πανόραμα όπου εργάζομαι, πέτυχα στο αστικό λεωφορείο μια ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική συζήτηση μεταξύ δύο μαθητών Γ’ Λυκείου που περνάνε αυτή τη περίοδο απ’ τη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων.

– Τι θες να περάσεις;

– Έλεγα για Ιατρική αλλά με χαλάει που έχει πολλά μόρια… Γι’ αυτό το άφησα. Λέω για Διοίκηση Επιχειρήσεων…

– Το πιάνεις αυτό;

– Μάλλον. Αλλά και να μη το πιάσω πάλι αυτό θα κάνω. Μ’ αυτό θα ασχοληθώ. Θα αναλάβω τις επιχειρήσεις του πατέρα μου. Άστο! Δε περίμενα ότι στα 18 μου θα αναλάβω όλα αυτά…(γέλια)

Τι κι αν σπουδάσει, λοιπόν, κάποιος Διοίκηση Επιχειρήσεων ή ανάλογη οικονομική επιστήμη; Σε τούτη την οικονομία, την «ελεύθερη», την καπιταλιστική, αν είσαι γιός ή κόρη κάποιου (μεγαλο)επιχειρηματία, αυτόματα, «αυτονόητα», σαν φυσικό επακόλουθο της οικογενειακής κληρονομικότητας αναλαμβάνεις, διοικείς τις επιχειρήσεις που «δικαιωματικά» σου ανήκουν. Τόσο «δημοκρατικό», τόσο «αξιοκρατικό», τόσο «παραγωγικό» το καπιταλιστικό σύστημα. Τι κι αν σπουδάσεις, αν έχεις εξειδικευτεί, αν έχεις εμπειρία, ικανότητες ή όρεξη για ένα επάγγελμα. Όλα αυτά δε μετρούν. Στον ωραίο μας καπιταλισμό, τις επιχειρήσεις διοικούν οι γόνοι των επιχειρηματιών ή οι αρεστοί αυτών, μπορούν δε μπορούν, γνωρίζουν δε γνωρίζουν το αντικείμενο, παράγουν δε παράγουν όπως οι εργαζόμενοι μιας επιχείρησης.

Το καπιταλιστικό σύστημα, λοιπόν, ούτε αξιοκρατικά λειτουργεί ούτε παραγωγικό είναι. Διότι στις θέσεις κλειδιά της οικονομίας μπαίνουν οι γόνοι των αφεντικών και στη «καλύτερη» περίπτωση οι γλείφτες αυτών ή αξιωματούχων που τους υπηρετούν!

Οι δυνάμεις της λεγόμενης «ελεύθερης αγοράς» δίνουν την ελευθερία αποκλειστικά και μόνο στα αφεντικά για το πως θα επιβάλουν τους άθλιους (άγραφους και μη) όρους εργασίας των λαϊκών στρωμάτων! Την ελευθερία για να οργανώνουν τα αφεντικά σύγχρονα σκλαβοπάζαρα εκμεταλλευόμενοι ακόμα περισσότερο σήμερα τον πλατύ στρατό ανέργων που δημιουργεί η κρίση του συστήματος.

Καμία αξιοκρατία, καμία δημοκρατία, καμία συμμετοχή της κοινωνίας και των εργαζομένων! Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Όσο κι αν οι νεοφιλελέδες σκίζουν τα ρούχα τους για τον «ωραίο», «αξιοκρατικό», «υγιή» ιδιωτικό τομέα όπου επικρατεί «περιβάλλον ίσων ευκαιριών και δίκαιης αξιολόγησης»! Τούτη η οικονομία είναι «παραγωγική» μόνο για όσους τη διοικούν και κερδοφορούν σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας που αποτελεί και το ζωτικό παραγωγικό κομμάτι αυτής της οικονομίας. Με την υπάρχουσα δομή η οικονομία είναι «παραγωγική» μόνο για τους επιχειρηματίες (κυρίως τους μεσαίους και τους μεγάλους) τους γόνους τους που κληρονομούν «αξιοκρατικά» όπως είπαμε τις επιχειρήσεις και κάποιες φορές τα τσιράκια αυτών! Για όλους τους υπόλοιπους, για τους εργαζόμενους, για τη πλειοψηφία της κοινωνίας, για όλους εμάς είναι σκέτη εκμετάλλευση και βαρβαρότητα!

Γι’ αυτό πρέπει να την αλλάξουμε! Προς μια κατεύθυνση κοινωνική, δημοκρατική που προωθεί πραγματικά τον έλεγχο, την αξιοκρατία και τη διαχείριση στην οικονομία όσων παράγουν και αξίζουν – δηλαδή των εργαζομένων και της ίδιας της κοινωνίας! Σε μια οικονομία που κριτήριο δε θα ‘ναι το κέρδος μιας μικρής μερίδας της κοινωνίας ή όσων «γλείφουν» για να «πάνε μπροστά»! Κριτήριο θα ‘ναι η αξιοκρατία στη παραγωγή, ο υπολογισμός των αναγκών των εργαζομένων και της κοινωνίας και η θεσμική διεύρυνση της δημοκρατίας στην οικονομία ώστε για την διαχείριση της να λαμβάνουν αποφάσεις οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι σ’ αυτή: Η εργατική τάξη και η κοινωνική πλειοψηφία.

Και όμως ο Μήτσος έχει δίκιο...

Μια φωτογραφία που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο απεικονίζει έναν προλετάριο εν ονόματι Μήτσος  ο οποίος δεν ασφαλίζεται δεν πληρώνεται αλλά ενόψει του νέου αντιασφαλιστικού νόμου που θέλει να περάσει η κυβέρνηση δεν απεργεί. Με αφορμή λοιπόν αυτή τη φωτογραφία διεξάγεται και πάλι μία άδικη συζήτηση στους κόλπους δυστυχώς της αριστεράς και του αναρχικού χώρου για αυτούς τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα που δουλεύουν είτε στην εστίαση είτε στο εμπόριο είτε ευρύτερα στην ιδιωτική οικονομία οτι δεν συμμετέχουν στις απεργιακές κινητοποιήσεις,είναι αδιάφοροι,δεν τους ενδιαφέρει το μέλλον τους,είναι "μαλάκες"(όπως αναφέρει η συγκεκριμένη φωτογραφία) κ.α. Φυσικά δεν υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν πληρώνονται γενικά. Αλλιώς ποιος ο λόγος να εργάζεται κανείς; Υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν πληρώνονται στην ώρα τους.Και αυτό είναι ένα υπαρκτό ζήτημα. Η πλειοψηφία των εργαζομένων στους παραπάνω κλάδους που αναφέραμε δουλεύουν είτε ανασφάλιστοι είτε μερικώς ασφαλισμένοι χωρίς δικαιώματα και ελευθερίες με εξαντλητικά ωράρια και πενιχρούς μισθούς. Αφήνοντας τις εξυπνάδες για Μήτσους  στην άκρη ας αναρωτηθούμε: Με ποια διάθεση να απεργήσουν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα όταν χρόνια τώρα επικρατούν άγραφοι νόμοι ανασφάλιστης εργασιακής ζούγκλας; Όταν δεν τηρούνται ούτε τα ψίχουλα που δίνει ο νόμος στους εργαζόμενους; Στην τελική ενάντια σε ποια αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση να αγωνιστεί ο ανασφάλιστος; Αντί να προσπαθούμε να κάνουμε εντύπωση μήπως να ασχοληθούμε με την ουσία; Να ασχοληθούμε με την εργοδοτική χούντα που επικρατεί στην οικονομία. Γιατί αν θέλουμε οι εργαζόμενοι να οργανωθούν ταξικά,να αποκτήσουν ταξική συνείδηση(όπως λέει κι η φωτογραφία) θα πρέπει να ασχοληθούμε με τα πραγματικά τους προβλήματα κι όχι δυστυχώς με το τι κυριαρχεί στην επικαιρότητα. Δυστυχώς για την Αριστερά η επικαιρότητα και οι εξελίξεις  έχουν προχωρήσει και δεν υπάρχει συντονισμός για να κινητοποιηθεί η απαραίτητη μάζα. Κι όσο καθυστερεί το χτίσιμο ενός επαναναστατικού ταξικού εργατικού φορέα,τόσο θα μένουν πίσω οι ανάγκες της σύγχρονης εργατικής τάξης. Αντί λοιπόν να βρίζουμε όσους δεν απεργούν ας ασχοληθούμε καλύτερα με τα πραγματικά τους προβλήματα στο παρόν. Και αφού παλέψουμε ενάντια σ' αυτά στους εργασιακούς χώρους,αφού δημιουργηθούν ταξικές αντιστάσεις,σύλλογοι και σωματεία βάσης ιδιαίτερα εκεί όπου η εργοδοτική χούντα οργιάζει και ισχύουν οι άγραφοι νόμοι της " μαύρης" ελαστικής εργασίας τότε θα μπορούμε καλύτερα να πείσουμε τους σύγχρονους προλετάριους " Μήτσους  " για τις νέες αντιστάσεις ενάντια σε αντιασφαλιστικά και αντεργατικά εκτρώματα. Μέχρι τότε η Αριστερά έχει πολύ δρόμο να διανύσει αλλά πρέπει να το κάνει για να πείσει τη τάξη που έχει αναλάβει να υπερασπιστεί.

Πάνος Γιακουμίδης, εργαζόμενος στο κλάδο της εστίασης

Η ΕΕ των δύο ταχυτήτων:Ευημερίας των καπιταλιστών και λιτότητας των λαών!

Για τη συμφωνία Κάμερον-ΕΕ

Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν στον Ντ.Κάμερον,τον πρωθυπουργό της Βρετανίας, για τη συμφωνία που πέτυχε με την ΕΕ! Εκπροσώπησε και πέτυχε επάξια τη προώθηση των συμφερόντων της τάξης που υπηρετεί. Της βρετανικής αστικής τάξης! Ο βρετανός πρωθυπουργός βρήκε την ευκαιρία,πατώντας στη προσφυγική κρίση που διακατέχει την Ευρώπη, να θέσει εκβιαστικά διακυβεύματα με στόχο να προωθήσει τα "ριγμένα",σε σχέση με τα γαλλογερμανικά, συμφέροντα της βρετανικής αστικής τάξης. Να σημειώσουμε εδώ ότι η Βρετανία έχει επιλέξει να μην είναι στη ζώνη του ευρώ παρά μόνο στην ΕΕ διότι η διαχρονικά ευνοϊκή για τη χώρα συναλλαγματική ισοτιμία της αγγ.λίρας έναντι του ευρώ και του δολαρίου και οι ογκώδεις συναλλαγές της χώρας με τις ΗΠΑ είναι παράγοντες που καθιστούν ασύμφορη τη κυκλοφορία του ευρώ στη χώρα για τους βρετανούς μεγαλοεπιχειρηματίες. Για να δούμε όμως τι πέτυχε ο Ντ.Κάμερον στις Βρυξέλες "Bασικό σημείο της συμφωνίας είναι η πρόβλεψη πως καμία μελλοντική αλλαγή σε ευρωπαϊκές συνθήκες δεν θα θέσει σε κίνδυνο την εξαίρεση της Βρετανίας από αναφορές σε ολοένα μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Δεύτερο σημείο-κλειδί είναι οι προβλέψεις που στόχο έχουν να προστατέψουν το Σίτι του Λονδίνου από τις ρυθμιστικές παρεμβάσεις των Βρυξελλών.

Έτσι, προβλέπεται ότι σε όλες τις μελλοντικές τροποποιήσεις των ευρωπαϊκών συνθηκών θα ενσωματώνονται στοιχεία που θα διασφαλίζουν το δίκαιο χαρακτήρα χρηματοπιστωτικών και οικονομικών ρυθμίσεων για τις χώρες της ευρωζώνης και τα εκτός ευρώ μέλη της ΕΕ.

Το σχέδιο τονίζει επίσης την ανάγκη για μια «επί ίσοις όροις» οικονομική και τραπεζική νομοθεσία και δίνει στη Βρετανία το δικαίωμα να εποπτεύει τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τις αγορές της για τη διατήρηση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.

Επίσης, η Βρετανία θα έχει το δικαίωμα να αρνηθεί επιδόματα σε νεοαφιχθέντες εργαζόμενους από άλλα κράτη μέλη της ΕΕ για τα τέσσερα πρώτα χρόνια στη χώρα. Η Βρετανία θα είναι σε θέση να εφαρμόσει αυτό το «φρένο έκτακτης ανάγκης» για τους νεοαφιχθέντες για επτά χρόνια από την πρώτη εφαρμογή του μέτρου." Εντός της ΕΕ αλλά με ειδικό καθεστώς η Βρετανία


Με λίγα λόγια,ο Κάμερον πέτυχε μεγαλύτερη ανεξαρτησία και ελευθερία για το βρετανικό κεφάλαιο,να μην υπόκειται δηλαδή στο μέλλον στους κανόνες που πιθανά θα θέσει η ΕΕ στην ευρωπαϊκή αγορά. Άν και εντός της ΕΕ, οι βρετανοί καπιταλιστές εξαιρούνται και "προστατεύονται" σε σχέση με τους άλλους ευρωπαίους(κυρίως Γαλλους και Γερμανούς) που ούτως η άλλως έχουν πολύ μεγαλύτερη διεισδυτικότητα στην ευρωπαϊκή αγορά απο τους βρετανούς. Ένα άλλο σημείο που αξίζει να προσεχτεί είναι ότι η συμφωνία του Κάμερον με την ΕΕ περιλαμβάνει και ευνοϊκές ρυθμίσεις για το χρηματοπιστωτικό και τραπεζικό σύστημα της Βρετανίας το οποίο εξαιρείται και θα λαμβάνει ιδιαίτερης μεταχείρισης σε ότι αφορά οικονομικές ρυθμίσεις που θα λαμβάνουν χώρα στην ΕΕ. Όπως αποκαλυπτικά αναφέρεται στο παραπάνω απόσπασμα που δημοσιεύται σε ρεπορτάζ στο ηλεκτρονικό Βήμα σε " μελλοντικές τροποποιήσεις των ευρωπαϊκών συνθηκών θα ενσωματώνονται στοιχεία που θα διασφαλίζουν το δίκαιο χαρακτήρα χρηματοπιστωτικών και οικονομικών ρυθμίσεων για τις χώρες της ευρωζώνης και τα εκτός ευρώ μέλη της ΕΕ." Επίσης στη συμφωνία αναφέρεται και μια "επί ίσοις όροις" νομοθεσία που θα δίνει στη Βρετανία το δικαίωμα να εποπτεύει η ίδια τα χρηματοπιστωτικά της ιδρύματα και τις αγορές της ώστε να πετυχαίνει χρηματοπιστωτική σταθερότητα στην οικονομία της.Και εδώ προκύπτουν ορισμένα εύλογα ερωτήματα. Γιατί ενώ στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες οι πιέσεις για ένταξη στην ΕΕ κι έπειτα στη ζώνη του ευρώ είναι αφόρητες,στη Βρετανία θεσπίζεται ειδικό-ξεχωριστό καθεστώς όχι για να μπεί στο ευρώ αλλά για να παραμείνει απλά μέλος της ΕΕ; Ο ένας πολύ απλός λόγος είναι το μέγεθος της οικονομίας της Βρετανίας. Η ΕΕ απέφυγε μέχρι τώρα την έξοδο απο το ευρώ και πιθανά κι απο την ΕΕ χωρών όπως η Ελλάδα,η Πορτογαλία,η Ισπανία κλπ που θα στοίχιζαν στη προοπτική ύπαρξης αλλά και επέκτασης αυτής της καπιταλιστικής (ευρωπαϊκής) ένωσης. Διότι με την έξοδο αυτών των χωρών(όπως θα συνέβαινε με μαθηματική ακρίβεια πχ. στην Ελλάδα αν η κυβέρνηση της "πάλαι ποτέ" αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ προχωρούσε αποφασιστικά στα φιλολαϊκά μέτρα που είχε εξαγγήλει και στη κατάργηση των μνημονίων) ο γαλλογερμανικός άξονας θα έχανε μια σειρά απο αγορές στις οποίες θα μπορούσε να επεκταθεί όπως και κάνει σήμερα μετά τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που εφαρμόζει με την εκχώρηση των αεροδρομίων σε γερμανική κρατική εταιρία,την σταθερή ιδιοκτησία του ΟΤΕ απο γερμανική εταιρία τελεπικοινωνιών,την "τροφοδοσία" της Ελλάδας με γαλλικά και γερμανικά οπλικά εξοπλιστικά προγράμματα,το ενδιαφέρον της Γερμανίας για τη ΔΕΗ και της Γαλλίας για τις εταιρίες ύδρευσης κλπ. Επομένως,εφόσον η ΕΕ,μέσα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης,απέφυγε όλα τα παραπάνω δε θα ρίσκαρε σε καμία περίπτωση την αποχώρηση μιας πολύ ισχυρής οικονομικά χώρας και μεγάλης αγοράς,όπως η Βρετανία,απο την επικράτειά της. Ένας δεύτερος λόγος είναι η έντονη βουλημία του γερμανικού κεφαλαίου να επιβληθεί απόλυτα στην ευρωπαϊκή αγορά μην αφήνοντας περιθώρια ελιγμών και επέκτασης ανταγωνιστικών δυνάμεων,όπως στη προκειμένη περίπτωση του βρετανικού κεφαλαίου. Με βάση,λοιπόν,αυτή την ασφυξία που προκαλεί ο γερμανικός ιμπεριαλισμός στους ανταγωνιστές του ο Κάμερον ως άξιος εκπρόσωπος του βρετανικού κεφαλαίου βρήκε την ευκαιρία πατώντας,θα έλεγε κανείς,επί πτωμάτων στο ζήτημα της προσφυγικής κρίσης και διεκδίκησε,απείλησε και πέτυχε μεγαλύτερη ευελιξία και ανεξαρτησία για τη βρετανική αστική τάξη απέναντι στα στενά ανταγωνιστικά περιθώρια που έχει διαμορφώσει ο γερμανικός ιμπεριαλισμός.

Απο την άλλη πλευρά όμως θα έλεγε κανείς ότι με τη προώθηση των συμφερόντων των βρετανικών μεγαλοεπιχειρήσεων,ενισχύεται η επιχειρηματικότητα και υπάρχει δυνατότητα ανάπτυξης στη βρετανική οικονομία.Όντως υπάρχει δυνατότητα ανάπτυξης. Ανάπτυξης της κερδοφορίας των βρετανών καπιταλιστών. Διότι ο Κάμερον συμφώνησε και κάτι άλλο με την "πολιτισμένη" ΕΕ. Συμφώνησε ότι "η Βρετανία θα έχει το δικαίωμα να αρνηθεί επιδόματα σε νεοαφιχθέντες εργαζόμενους από άλλα κράτη μέλη της ΕΕ για τα τέσσερα πρώτα χρόνια στη χώρα. Η Βρετανία θα είναι σε θέση να εφαρμόσει αυτό το «φρένο έκτακτης ανάγκης» για τους νεοαφιχθέντες για επτά χρόνια από την πρώτη εφαρμογή του μέτρου." Συμπέρασμα: Προστασία και επέκταση των κερδών για τους καπιταλιστές και λιτότητα για τους εργαζόμενους! Αυτό συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη, αυτό συμβαίνει και στη Βρετανία. Και μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση πέρα απ'τη λιτότητα υπάρχει και διάκριση απέναντι στους αλλοδαπούς εργαζόμενους που πηγαίνουν στη χώρα απο άλλα κράτη μέλη της ΕΕ! Η ΕΕ,δηλαδή, αναπαράγει ξεκάθαρα τη διάκριση και το ρατσισμό ανάμεσα στους ίδιους της τους πολίτες! Κι αυτά την ίδια ώρα που στα νότια της Ευρώπης(Ελλάδα,Ισπανία,Πορτογαλία κ.α.) η λιτότητα για τους λαούς δίνει και παίρνει και τα μνημόνια έρχονται το ένα μετά το άλλο! Όταν πρόκειται όμως για τα συμφέροντα των καπιταλιστών αποφασίζονται ειδικά-ξεχωριστά σύμφωνα!

Μέρα με τη μέρα,γίνεται ολοφάνερο ότι πρόοδος για τους λαούς μέσα στην Ευρωπαϊκή "Ένωση" δεν υπάρχει. Πρόοδο μπορούν να έχουν μόνο οι καπιταλιστές διότι η ΕΕ φτιάχτηκε ακριβώς για να εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντά τους και να ρυθμίζονται οι ανταγωνισμοί τους. Ανέκαθεν υπήρχε και υπάρχει μια ΕΕ δυο ταχυτήτων: Της ευημερίας των αστών και της λιτότητας των λαών. Και μπροστά σ'αυτήν την ΕΕ οι επαναστατικές δυνάμεις της Αριστεράς θα πρέπει να θέτουν ανοιχτά και ξεκάθαρα το ζήτημα εξόδου μιας χώρας απο την ΕΕ προκειμένου να εφαρμοστεί ένα ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής κατεύθυνσης και διεξόδου για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.Παράλληλα θα πρέπει να ζυμώνεται η ιδέα και η προοπτική για μια άλλη Ευρώπη,σοσιαλιστική,στις ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνίας!

Τι κρύβει η συμφωνία της κυβέρνησης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου για το Ασφαλιστικό;

Προ λίγων ημερών είχαμε τη συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους μεγαλύτερους εργοδοτικούς φορείς της χώρας(ΣΕΒ-ΣΕΤΕ-ΕΣΕΕ-ΓΣΕΒΕΕ) σε ότι αφορά την πρόθεση της κυβέρνησης για αύξηση στις ασφαλιστικές εισφορές κατά 1,5%(1% για τον εργοδότη και 0,5% για τον εργαζόμενο).Προτού όμως προχωρήσουμε και αναλύσουμε τι σημαίνει αυτό,πρέπει να θυμηθούμε τι θεσμοθέτησε η συγκεκριμένη κυβέρνηση,μετά τη μνημονιακή μετάλλαξή της και τη μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους.Μερικά απο τα αισχρά και βάρβαρα μέτρα που πέρασαν το 2015 είναι η μείωση της κατώτατης σύνταξης κατά 94€(απο τα 486€ στα 392€),η αύξηση της εισφοράς περίθαλψης των συνταξιούχων κατά 2% με συνέπεια να μειωθούν κι άλλο οι συντάξεις,η μείωση των επικουρικών συντάξεων κατά 6% με την επιβολή εισφορών υγειονομικής περίθαλψης αντίστοιχου ποσοστού,η κατάργηση του ΕΚΑΣ(Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης Συνταξιούχων) για το 20% των δικαιούχων κατώτατης κύριας σύνταξης μέσω της αυστηροποίησης των εισοδηματικών κριτηρίων και η πλήρης κατάργηση του ΕΚΑΣ το 2019,η κατάργηση της κατώτατης σύνταξης για 30000 ανασφάλιστους υπερήλικες (σύνταξη που είχε καταργηθεί απο τις κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και επαναθεσμοθετήθηκε απο την 1η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με το νόμο 4331/2015,όταν ήταν ακόμη αντιμνημονιακή),η επιβολή επιπλέον 10% μείωση της σύνταξης για όσους συνταξιοδοτούνταν πρόωρα και φυσικά η καθιερωμένη αύξηση στα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης.Πρόκειται για έναν καταστροφικό οδοστρωτήρα δικαιωμάτων που δεν πρέπει να ξεχνάμε όταν μιλάμε για το Ασφαλιστικό.Φυσικά,όλες οι αντιμνημονιακές διακυρήξεις του ΣΥΡΙΖΑ περί φιλολαϊκών μέτρων για εργαζόμενους και συνταξιούχους πήγαν περίπατο και ταυτόχρονα οι δυνάμεις του κεφαλαίου δεν αγγίχτηκαν καθόλου.

"Ήρθε η ώρα να πληρώσει και το κεφάλαιο για τη κρίση" θα μας πουν με γελοία "υπερηφάνεια" κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που νομίζουν ακόμα πως στηρίζουν μια αριστερή κυβέρνηση.Ανάμεσα στα νέα βάρβαρα μέτρα που περιλαμβάνει η πρόταση Κατρούγκαλου για το Ασφαλιστικό,μεταξύ των οποίων ενδεικτικά είναι ή μείωση στις κύριες συντάξεις 15-30%,ο τριπλασιασμός των ασφαλιστικών εισφορών στους αγρότες,περιέχεται η αύξηση των εισφορών απο τους εργαζόμενους κατα 0,5% και απο τους εργοδότες κατα 1%.Μάλιστα οι εργοδοτικοί φορείς συμφώνησαν με "μεγαλοψυχία" σε αυτή τη "θυσία"!Καθόλου περίεργο! Το προτιμούν πολύ περισσότερο απο την αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 586 στα 751 όπως είχε προαναγγήλει ο ΣΥΡΙΖΑ στο αντιμνημονιακό του παρελθόν! Το προτιμούν πολύ περισσότερο από τα φίλο εργατικά μέτρα της επαναφοράς της διαιτησίας,των συλλογικών συμβάσεων εργασίας,την αύξηση της αποζημίωσης απόλυσης κ.α.Στην ουσία,οι εργοδοτικοί φορείς,ο επιχειρηματικός κόσμος της χώρας επιβαβεύει τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στο "ρεαλισμό" των μνημονίων,της"πάση θυσία" παραμονής της χώρας στο ευρώ και την Ε.Ε.,στην αποδοχή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας με "αριστερή" διαχείριση "παράλληλου προγράμματος". Ας πάμε όμως να δούμε τι ακριβώς συμφώνησαν οι εργοδοτικοί φορείς με την κυβέρνηση.Χαρακτηριστική είναι η δήλωση που εξέδωσαν οι πρόεδροι των τεσσάρων εργοδοτικών ενώσεων.
«Οι πρόεδροι είχαν μια εκτενή συζήτηση με τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, με αντικείμενο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων σε συνδυασμό με τη στήριξη της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής.

Στο πλαίσιο αυτό, αποφασίστηκε να υπάρξει στενή συνεργασία μεταξύ της κυβέρνησης και των κοινωνικών εταίρων για την υλοποίηση άμεσων μέτρων σταθεροποίησης της οικονομίας και προσέλκυσης αναπτυξιακών επενδύσεων, με τις εξής προτεραιότητες:

1) Σταθερό και σταδιακά ελκυστικότερο φορολογικό πλαίσιο.

2) Φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον.

3) Κίνητρα για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, και λαμβάνοντας υπόψη τις προτάσεις που θα κατατεθούν για επιμέρους βελτιώσεις της κυβερνητικής πρότασης για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, οι κοινωνικοί εταίροι δεν τοποθετούνται αρνητικά σε μια μικρή, προσωρινή αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών».http://www.liberal.gr/arthro/27525/oikonomia/forologika/den-einai-arnitikoi-se-mia-mikri-prosorini-auxisi-ton-asfalistikon-eisforon-oi-ergodotes.html
Οι εργοδοτικοί φορείς συμφώνησαν σε προσωρινή(!) αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών.Δηλαδή, μπροστά στα τεράστια οφέλη που θα έχει το κεφάλαιο από τις επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις στρατηγικών τομέων της οικονομίας που έχει αποφασίσει να κάνει η κυβέρνηση,μπροστά στα τεράστια οφέλη που έχει ήδη εισπράξει από το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας εδώ και 5 χρόνια και μπροστά στη τρομακτική μείωση του μισθολογικού κόστους και των εργατικών αντιστάσεων μέσω της συνεχής μείωσης των μισθών και των εργατικών δικαιωμάτων τα προηγούμενα χρόνια,μπροστά στις φοροαπαλλαγές,οι καπιταλιστές της χώρας δέχονται με "μεγαλοψυχία" να δώσουν ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ κάποια ψίχουλα για την δήθεν αντιμετώπιση του Ασφαλιστικού ζητήματος.Πρόκειται για μια τεράστια κοροϊδία!Αλήθεια,ποιό απο τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα που εφαρμόζονται τα τελευταία 5 χρόνια ήρθε κι έμεινε προσωρινά;ΚΑΝΕΝΑ.Η κυβέρνηση όμως που θα καταργούσε με ένα νόμο το μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς νόμους,όχι μόνο πέρασε σειρά βάρβαρων σκληρών μέτρων κατά της κοινωνίας και των εργαζομένων, αλλά χαριεντίζεται επί μονίμου βάσεως με τους μεγαλοεπιχειρηματίες συμφωνώντας μαζί τους ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ αύξηση στις εισφορές τους κατά 1%!Και για να μη κοροϊδευόμαστε όλα αυτά συμφωνήθηκαν στο πλαίσιο να υπάρξει « στενή συνεργασία μεταξύ της κυβέρνησης και των κοινωνικών εταίρων για την υλοποίηση άμεσων μέτρων σταθεροποίησης της οικονομίας και προσέλκυσης αναπτυξιακών επενδύσεων, με τις εξής προτεραιότητες:

1) Σταθερό και σταδιακά ελκυστικότερο φορολογικό πλαίσιο.

2) Φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον.

3) Κίνητρα για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις.»
Όταν το κεφάλαιο μιλάει για συμφωνίες σχετικά με τις παραπάνω "προτεραιότητες" σημαίνει ότι θα υπάρξει πλήρες ξεπούλημα δημοσίου πλούτου,επίθεση στους μισθούς και τα δικαιώματα με πρόσχημα να γίνουμε πιο ανταγωνιστική σαν χώρα,επιπλέον φοροαπαλλαγές για προσελκύσουμε "επενδύσεις", αύξηση στις τιμές των δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών(ρεύμα,νερό,αέριο κλπ),πλειστηριασμοί α' κατοικίας κ.α.Αυτό άλλωστε έχει δείξει ξεκάθαρα η εμπειρία των προηγούμενων μνημονιακών χρόνων.Αυτή τη συμφωνία με τους εργοδοτικούς φορείς η κυβέρνηση, με επίσημες δηλώσεις,τη θεωρεί ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο!Λογικό.Γιατί οι δανειστές να πάνε "κόντρα" στα συμφέροντα που εξυπηρετούν;Τα συμφέροντα του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Βέβαια,υπάρχει περίπτωση να ζητήσουν κι άλλο "αίμα" κι άλλες "μεταρρυθμίσεις" που ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ θα "διαπραγματευτούν σκληρά" αλλά στο τέλος για χάρη της " ευρωπαϊκής" πορείας της χώρας, θα υποχωρήσουν στο "ρεαλισμό" των μνημονίων!Η εργατική τάξη,τα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα, οι νέοι-ες,οι αγωνιστές της βάσης, δεν έχουν τίποτα να περιμένουν πια από αυτήν τη κυβέρνηση, όσο φιλολαϊκή κι αν θέλει η ίδια να εμφανίζεται για να κρατάει σε παθητική "αδράνεια" τους οπαδούς της.Τα πράγματα είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανή.Πρέπει να μπλοκάρουν αυτές τις επιθέσεις.Συγκροτώντας μαχητικές,ενωτικές και μαζικές επιτροπές ανα γειτονιά και εργασιακό χώρο.Να στηρίξουμε κάθε εργαζόμενο και εργατικό σωματείο που θα αντιδράσει σ'αυτές τις εξελίξεις και γενικά στην εργοδοτική αυθαιρεσία.Να στηρίξουμε με δομές αλληλεγγύης κάθε συνταξιούχο,άνεργο συμπολίτη που δεν έχει,λόγω των πολιτικών που ακολουθούνται,πρόσβαση σε ρεύμα-νερό-θέρμανση.Πρέπει να υπάρξει διαρκής συντονισμός εργατικών σωματείων,επιτροπών κατοίκων,οργανώσεων της Αριστεράς,συλλογικοτήτων του αντιεξουσιαστικού χώρου,αγωνιστών της βάσης για να αποκρούσουμε αποτελεσματικά τις επιθέσεις που έρχονται.