Εργατικά ατυχήματα: Για ποιό λόγο πρέπει να βιαστούν οι ντελιβεράδες;

Κινδυνεύει να γίνει πλέον συνήθεια ο θάνατος εργαζομένων το τελευταίο διάστημα όπου τα εργατικά ατυχήματα συμβαίνουν κυριολεκτικά το ένα πίσω απ’το άλλο. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε τον θάνατο εργαζόμενης στην αποκομιδή στου Ζωγράφου, το θανατηφόρο ατύχημα του ντελιβερά στη Λάρισα, το θάνατο της εργαζόμενης στα Everest, του ντελιβερά των Mikel στο Κολωνό της Αθήνας και τη τελευταία εξέλιξη με το νεκρό εργαζόμενο της καθαριότητας στο ΧΥΤΑ Μαυροράχης.

Συνολικά, 6.500 εργατικά ατυχήματα δηλώθηκαν στην επιθεώρηση εργασίας το 2016, 74 από αυτά θανατηφόρα. Και πόσα είναι αυτά που δεν δηλώθηκαν λόγω της πίεσης του εργοδότη και από φόβο μην χάσει κάποιος τη δουλειά του. Ειδικά τα χρόνια της κρίσης, είχαμε μια αύξηση των εργατικών ατυχημάτων κατά 10%. Προφανώς προκειμένου να συντηρηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου υπάρχουν και κάποιες «παράπλευρες απώλειες»…

Υπέρμαχοι της «ελεύθερης» αγοράς προσπαθούν με όλα τα μέσα να μας πείσουν ότι «αυτά γίνονται» και ότι «οι εργαζόμενοι πρέπει να είναι υπεύθυνοι και πρέπει να προσέχουν». Σκοπίμως παραλείπουν να αναφέρουν ότι η εργαζόμενη της καθαριότητας στο δήμο Ζωγράφου εκτελούσε διπλοβάρδια μέσα σε καύσωνα, ότι οι πακετάδες δουλεύουν μέσα σε μια κόλαση εντατικοποίησης που πολλές φορές τρέχουν κυριολεκτικά σα σίφουνες στους δρόμους παίζοντας κορώνα-γράμματα την ασφάλειά τους για να μη τα ακούσουν από εργοδότες και πελάτες, ότι οι εργαζόμενοι στο τουρισμό και την εστίαση ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες της λεγόμενης σεζόν δουλεύουν 7 ημέρες την εβδομάδα χωρίς ρεπό με ώρες που ξεπερνούν κατά πολύ το 8ωρο την ημέρα με πενιχρές αμοιβές και «φυσικά» χωρίς δικαιώματα!

Και μέσα σε όλα αυτά οι εκπρόσωποι της τάξης των επιχειρηματιών και της «ελεύθερης» αγοράς μας λένε απρόσεχτους κι ανεύθυνους επειδή πάμε και σκοτωνόμαστε στην άσφαλτο δουλεύοντας κυριολεκτικά σα ρομπότ με ταχύτητες «φωτός» για να μη θεωρηθούμε ανίκανοι από τα αφεντικά και χάσουμε τη δουλειά μας! Εκπρόσωποι της ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης που αναγορεύονται τιμώμενοι διδάκτορες σε πανεπιστήμια, όπως ο Γιούνκερ, ζώντας παρασιτικά στις πλάτες μας από τους πόρους που δίνουμε στο βάρβαρο οικοδόμημα που ονομάζεται Ε.Ε. μας λένε τεμπέληδες και μη παραγωγικούς όταν με βάση τα επίσημα στοιχεία σαν λαός δουλεύουμε τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη. Η πραγματικότητα είναι ότι ειδικά στο κλάδο της βαριάς «βιομηχανίας» της χώρας, τον τουρισμό, οι εργαζόμενοι ξεπερνάνε κατά πολύ τις εργασιακές αντοχές τους δημιουργώντας κάθε χρόνο τζίρους που σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο! Βέβαια τους τζίρους και τα κέρδη αυτά δε τα καρπώνονται αυτοί αλλά οι μεγαλοεπιχειρηματίες του ΣΕΤΕ (Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων) καμώμενοι ότι «προσφέρουν τα μέγιστα κάθε χρόνο στην ελληνική οικονομία». Οι εργαζόμενοι καρπώνονται απλά τους θανάτους από την εντατικοποίηση της εργασίας και στη καλύτερη τους πενιχρούς μισθούς και τις βάρβαρες εργασιακές συνθήκες!

Για ποιο λόγο πρέπει να βιαστούμε;

Φυσικά όμως και πρέπει να βιαστούμε! Αλλά όχι για τους λόγους που μας σερβίρουν τα αφεντικά! Όχι για να είμαστε παρά φύση γρήγοροι για τον εργοδότη ρισκάροντας την ασφάλειά μας στην άσφαλτο, στο μηχανάκι, στο μαγαζί, στο beach bar, στο εστιατόριο, στο ξενοδοχείο! Όχι για να δείξουμε «καλό πρόσωπο» στη δουλειά μας για να μας «κρατήσουν»! Αλλά για να δημιουργήσουμε εκείνες τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες που θα μας επιτρέψουν να αντισταθούμε στην ολοένα και μεγαλύτερη εντατικοποίηση!

Πως θα γίνει αυτό; Με άνοιγμα συζητήσεων στους χώρους δουλειάς με τους συναδέλφους για τα κοινά μας προβλήματα. Με συλλογική διεκδίκηση ζητημάτων που να καλυτερεύουν τις εργασιακές συνθήκες και να βάζουν φρένο στην εκμετάλλευση! Οι ντελιβεράδες, για παράδειγμα, πρέπει να βιαστούν να δημιουργήσουν «άτυπες» επιτροπές σε κάθε μαγαζί και να θέτουν ζητήματα όπως η ασφάλειά τους εν ώρα εργασίας με κράνος, όχημα και λοιπό εξοπλισμό να δίνεται από τον εργοδότη, να τους παρέχεται ασφάλιση (ένσημα) που να ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα ώστε να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, να δουλεύουν με φυσιολογικούς ρυθμούς χωρίς συνεχές άγχος και εντατικοποίηση και να πληρώνονται καλά και στην ώρα τους για να μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς! Παράλληλα θα πρέπει να υπάρχει μια συντονισμένη δράση σε κεντρικό επίπεδο κλάδου ανά πόλη για μια συνολικότερη πίεση προς τους εργοδότες και το κράτος με σκοπό την ανατροπή της εργασιακής ζούγκλας που έχουν εγκαθιδρύσει και την ανάδειξη των δικών μας αναγκών για μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση!

Δεν είναι δυνατόν στον κλάδο της εστίασης που απασχολεί (με βάση στοιχεία του Εργάνη) το 10% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα να μην υπάρχουν δυνατά συνδικάτα που να δίνουν μάχες υπέρ των εργαζομένων. Δεν είναι δυνατόν στον κλάδο του τουρισμού, που απασχολεί (με βάση στοιχεία του ΣΕΤΕ) 800.000 άτομα (άμεσα ή έμμεσα), δηλαδή αριθμό μεγαλύτερο από τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων στη χώρα μας, να μην υπάρχουν μαχητικά σωματεία που να επιβάλλουν τουλάχιστον την τήρηση των νόμιμων εργατικών δικαιωμάτων. Οι εργαζόμενοι στην εστίαση και στον τουρισμό έχουμε τεράστια δύναμη στα χέρια μας αν οργανωθούμε. Γι’ αυτό πρέπει να βιαστούμε!

Επισιτισμός Θ/νίκης: Δεν γίνονται έτσι συνελεύσεις, συνάδελφοι του ΚΚΕ!

Τη Τετάρτη 14/6 έγινε η «συνέλευση» του Συνδικάτου Εργατοϋπαλλήλων Τουριστικών & Επισιτιστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕΠΕ) Θεσ/νίκης-Πιερίας-Χαλκιδικής. Η «συνέλευση» αποδείχτηκε ένα φιάσκο των δυνάμεων του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ αφού κυριολεκτικά διαλύθηκε σε λιγότερο από μια ώρα (!) όταν η «Ταξική Ενότητα» (παράταξη του ΚΚΕ που κυριαρχεί στο Συνδικάτο) είχε περάσει τα (ούτως ή άλλως ψηφισμένα από το Δ.Σ.) ψηφίσματα για δράσεις του ΠΑΜΕ το επόμενο διάστημα. Όταν δηλαδή στη συζήτηση θα έμπαιναν θέματα όπως:

• εργατικές υποθέσεις όπως η υπόθεση των απολυμένων του «Φούρνου του Λάμπρου» που τρέχει αυτό το διάστημα με δίκες ύστερα από μηνύσεις του εργοδότη προς τους εργαζόμενους και στην ουσία προσπάθειά του για ποινικοποίηση των αγώνων των συναδέλφων,
• συζήτηση για την υπόθεση των απολύσεων στον όμιλο «Ελιά-Λεμόνι», της μη τήρησης της εργασιακής νομοθεσίας και τη καταβολή των δεδουλευμένων που χρωστάει επιχείρηση στον απολυμένο ΠΓ (ενημερωθείτε εδώ για περισσότερα)
• συζήτηση για τη σύλληψη (18/12/15) ενός μέλους του Συνδικάτου για συμμετοχή του σε αντιφασιστική πορεία κατά την οποία ξυλοκοπήθηκε άγρια από την αστυνομία,

η ηγεσία του Συνδικάτου διέκοψε με το «έτσι θέλω» τη διαδικασία μη σεβόμενη το σώμα και τη δημοκρατική λειτουργία με τη δικαιολογία ότι έπρεπε να πάει σε μια κινητοποίηση!

Να τονιστεί εδώ ότι δεν είναι κακό να στηρίζουν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ (Ταξική Ενότητα) κινητοποιήσεις. Μακάρι να στηρίζουν κάθε κινητοποίηση, είτε την «ελέγχει» το ΚΚΕ είτε όχι. Αλλά εδώ υπάρχει πληθώρα κινητοποιήσεων που μπορούμε να αναφέρουμε όπου το ΚΚΕ όχι μόνο δε στήριξε αλλά εναντιώθηκε σ’ αυτές, πολλές φορές λασπολογώντας τες. Αναφέρουμε ενδεικτικά τον αγώνα των εργατών της ΒΙΟΜΕ, τις κινητοποιήσεις ενάντια στο χρυσό στη Χαλκιδική, τον αγώνα των καθαριστριών στα λεωφορεία και στα αμαξοστάσια της Αθήνας, κ.α.

Κάπως έτσι αντιμετωπίζει το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ και τους αγώνες που δεν ελέγχει στον επισιτισμό! Δε γίνεται να καλείς συνέλευση σε ένα κλάδο που υποφέρει τα μέγιστα από την αυθαιρεσία των εργοδοτών και τη διαρκή καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων μόνο και μόνο για να περάσεις κομματικά ψηφίσματα για δράσεις του ΚΚΕ!

Καλώς ή κακώς για το ΚΚΕ, στην εποχή που ζούμε ξεπηδούν αγώνες όπως αυτοί στο φούρνο του Λάμπρου, στον όμιλο Ελιά Λεμόνι, στο Banquet, στα Ble, στο καφεΝΑΙ-Μυρσίνη, κ.α. που χαράσσουν αντιστάσεις και προσπαθούν να ανακόψουν την εργοδοτική αυθαιρεσία! ‘

Η κατάσταση εργασιακής ζούγκλας στο πολυπληθή κλάδο μας είναι τέτοια που δεν υπάρχει η πολυτέλεια να ακούγονται από την ηγεσία του Συνδικάτου σε μια συνέλευση 40 ατόμων (!) φράσεις όπως,

«Το Συνδικάτο οργανώνει αγώνες, δε συμμετέχει σε αγώνες…»

ή «Σιγά τους αγώνες που θα συζητήσουμε κιόλας»

ή να καλεί ο πρόεδρος μέλη του Συνδικάτου που συμμετέχουν σε συνέλευση και θέλουν να κατεβάσουν ψηφίσματα για τα παραπάνω γεγονότα

«Ελάτε να με βρείτε από αύριο στα γραφεία να τα δούμε…δεν είναι της ώρας τώρα»!

Ερωτήματα

Πότε είναι η ώρα να συζητηθούν εργατικοί αγώνες αν όχι σε μια συνέλευση του αντίστοιχου Συνδικάτου; Αντιλαμβάνεται το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ τις συνελεύσεις αυτές ως δημοκρατικές διαδικασίες του εργατικού κινήματος ή τις χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο για τις κομματικές του επιδιώξεις; Αυτή η εικόνα των συνελεύσεων βοηθάει στη μαζικοποίηση των σωματείων ή διώχνει τον κόσμο από αυτά; Αλήθεια, ενδιαφέρεται το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ για τους παραπάνω αγώνες εργαζομένων που υπάρχουν στο κλάδο ή θέλει μόνο να «οργανώνει» δηλαδή επί της ουσίας να ελέγχει σκληρά τους αγώνες αυτούς;

Απαντήσεις

Για το ΚΚΕ ποτέ δεν είναι η ώρα να συζητηθούν τέτοια θέματα γιατί απλά χρησιμοποιούν τα Συνδικάτα σαν κομματικά μαγαζάκια μέχρις ότου έρθει από μόνη της η περιβόητη «λαϊκή εξουσία» (λέμε τώρα…). Τουλάχιστον αυτό δείχνουν τα περιστατικά που αναφέρθηκαν (και είναι ουκ ολίγα).

Σήμερα, μετά τις απανωτές ήττες που έχει δεχθεί το εργατικό κίνημα, δε μπορούμε παρά να εμβαθύνουμε στις δημοκρατικές διαδικασίες και παραδόσεις του και την ενωτική του δράση, εκείνα τα στοιχεία δηλαδή που το οδήγησαν στο παρελθόν στη μαζικοποίηση και σε μεγαλειώδεις νίκες. Δε μπορείς σε τέτοιους καιρούς μαζικής αδράνειας να χρησιμοποιείς μια συνέλευση για κομματικούς σκοπούς και να αρνείσαι όχι μόνο να στηρίξεις (βάζοντας και το δικό σου πλαίσιο φυσικά) εργατικούς αγώνες αλλά και να τους συζητήσεις στη συνέλευση!

Και το ξαναλέμε: Δεν υπάρχει η πολυτέλεια για την Αριστερά (είτε αφορά το ΚΚΕ είτε άλλη δύναμή της) και την εργατική τάξη του κλάδου να «διαλέγουμε» αγώνες που θα στηρίξουμε ανάλογα με τα κομματικά μας συμφέροντα. Διότι δυστυχώς δε βλέπουμε πολύ συχνά αγώνες στον υπερεκμεταλλευόμενο και πολυπληθή κλάδο του επισιτισμού/τουρισμού! Δε γίνεται να επιδιώκουμε μαζικοποίηση συνδικάτων και να αμαυρώνουμε παράλληλα τις δημοκρατικές του διαδικασίες (συνελεύσεις).

Το ΚΚΕ έχει επανειλημμένα αποδείξει ότι δρα αντιδημοκρατικά και γραφειοκρατικά μέσα στο κίνημα. Είναι χρέος των υπόλοιπων αριστερών δυνάμεων που εμπλέκονται στο εργατικό κίνημα να συνεννοηθούν πάνω σε ζητήματα και να οργανώσουν από κοινού αντιστάσεις ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα που ζούμε.